Een paar jaar geleden raakte ik aan de praat met een jongen. We zouden rustig aan doen. Maar binnen een week ontdekte de voorganger van onze kerk dat we verkering hadden. Wederzijdse vrienden waren zo enthousiast dat ze brainstormden over een bruiloft. En dat terwijl we nog niet eens samen koffie hadden gedronken.

Later gingen we uit elkaar. Mensen uit de kerk vroegen voortdurend wat er was gebeurd. Niet uit meeleven, maar om alle details te weten te komen en te kiezen welke kant men als gemeenschap zou moeten kiezen. Wie in de christelijke wereld aan het daten gaat, kan waarschijnlijk veel humoristische verhalen vertellen en kampt met de nodige littekens. Aangezien er in geen enkel Bijbelboek wordt beschreven hoe je het beste zou kunnen daten, zijn we al gauw overgeleverd aan onze eigen aanpak. En kerken slagen er lang niet altijd in op het juiste zetje te geven.

Net als op andere gebieden binnen het christelijk geloof, kent de datingcultuur binnen het christendom veel dubbele standaarden. We moedigen vrouwen aan om de eisen zo hoog mogelijk te stellen en voor die ene man te gaan. Tegelijkertijd hebben we voortdurend medelijden met vrouwen die alleen door het leven gaan. We moedigen mannen aan om te streven naar een partner, maar als hij met te veel vrouwen uit de kerk op stap is geweest, wordt hij bestempeld als ‘wanhopig’. Ondertussen blijft seks het ultieme taboeonderwerp, evenals de ultieme zonde (seks voor het huwelijk, red.). Soms lijkt het alsof iemand door seks voor het huwelijk alle menselijke waardigheid verliest. En dat terwijl we ons geloof baseren op het Evangelie van genade.

We zijn geobsedeerd
Christenen bedoelen het goed wanneer ze mensen op weg willen helpen in hun relaties, maar vaak maken we het ingewikkelder dan het in werkelijkheid is. Het is prima als we verlangen naar een relatie. We zijn relationele wezens. Maar als we, als individu of als kerk, geobsedeerd zijn door relaties, missen we zoveel wat God ons aanreikt. We zijn zo gefixeerd op het romantische plaatje dat we grote stappen in relaties overslaan, zoals het leren kennen van mensen en verbinding maken met die ander. We verwachten tijdens een eerste date dat de ander zich ongelooflijk kwetsbaar opstelt en in de eerste 90 minuten intieme details deelt. Meestal is dat niet gezond.

Als we met daten met de intentie dat er een huwelijk uit voort moet komen, is het logisch wanneer we al snel geen toekomst zien in een relatie. Vanaf het begin staat er te veel druk op de ketel. Koppels slaan te snel een serieuze richting in of breken te vroeg: ‘We hebben ergens koffie gedronken, maar ik denk niet dat hij (of zij, red.) het is’.
Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die aan ‘echtgenoot shopping’ met mensen van het andere geslacht heeft gedaan. Het is pijnlijk wanneer het contact wordt verbroken zodra iemand ontdekt dat een huwelijk er niet in zit. We zijn zo geobsedeerd door het huwelijk dat we vergeten binnen onze christelijke gemeenschap vriendschappen op te bouwen en te koesteren.

Roddelen
Als christenjongeren zijn we er al snel toe geneigd om iedere laatste ontwikkeling op het gebied van relaties te bespreken. We ontleden relaties van echtparen die samen naar de kerk komen. Hoewel het onschuldig lijkt, is het schadelijker dan we denken. Als we bespreken hoe ongezond een bepaalde relatie is, voelen we ons minder onzeker over onze eigen relatie. Als we ieder sappig detail van een stukgelopen relatie uiteenzetten, vervullen wij onze behoefte om ‘van de situatie op de hoogte te zijn’, ten koste van de pijn van anderen.

Onze constante roddels over relaties van koppels uit de kerk versterken ons ongezonde beeld van relaties. Het creëert een omgeving waarin relaties niet kunnen groeien en bloeien. Mensen willen zich niet kwetsbaar opstellen uit angst om te worden beoordeeld; koppels zullen niet snel om hulp vragen als ze vrezen dat er achter hun rug om over doorgepraat wordt.

Relaties als doel op zich
Er is niets mis met verliefde stellen, maar er is zoveel meer in het leven dan een relatie. We kunnen ook verliefd zijn op een nieuwe hobby, verliefd op onze bediening in de kerk. We zouden kunnen streven naar diepere vriendschappen, nieuwe talenten en heelheid. Denk eens aan het idee om iemands mentor te kunnen worden. Streef eens naar het idee om te leven vanuit de roeping die je hebt ontvangen in plaats van het verlangen om met iemand je leven te delen.

Het vinden van een partner mag niet ons hele leven beheersen. Als we uitsluitend gericht zijn op het vinden van ‘de ware’ missen we een heleboel. God heeft zoveel meer voor ons in petto. Er is niets mis met het vinden van iemand met wie je ooit wilt trouwen, maar laat dit niet je enige verlangen zijn. Aanbidden we relaties of de God die relaties heeft geschapen?

Deze blog van Krysti Wilkinson verscheen eerder in Relevant Magazine en is met haar toestemming vertaald. Bezoek hier de website van Krysti.