De dood van Jason Arday zal zeker nog een tijd nazinderen in de academische wereld. Met trompetgeschal werd hij binnengehaald als jongste zwarte hoogleraar ooit aan de prestigieuze universiteit van Cambridge. Maar de verhalen die hij vertelde over meerdere marathons die hij liep, gastdocentschappen en andere details uit zijn leven bleken al te fantastisch. Aanwijzingen dat hij zijn proefschrift met plagiaat bij elkaar geschreven heeft, stapelden zich op.

Naar het zich laat aanzien, benam hij zichzelf onder de toenemende druk het leven. Een tragisch verhaal dat, al even tragisch, aan beide kanten van het politieke spectrum volstrekt tegengesteld wordt gebruikt. Sommigen beschuldigen de aanklagers van Arday van racisme en een heksenjacht. Anderen willen de hypocrisie van diversiteitsbeleid ontmaskeren.