Erik vertelt zijn verhaal in een video van Xpedition Glory. Hij groeide op in wat hij zelf een "traditioneel nest" noemt. Met zijn gezin maakte hij de overstap naar een evangelische kerk. Daar kreeg hij regelmatig te maken met de volwassendoop. "Ik voelde eigenlijk in mij een verlangen om datzelfde te ondergaan. Echt het bad in en weer opstaan in een nieuw leven."

Tegelijkertijd ervoer Erik een blokkade. In zijn familie was een band eenzijdig verbroken, een situatie waarvoor hij al lange tijd bad. Een verandering bleef echter uit. "Ik had echt het gevoel: ik bid tegen een muur aan en er gebeurt eigenlijk niks", vertelt hij. Dat leidde tot frustratie en twijfel. Het verlangen om zich te laten dopen botste met de vraag aan wie hij zijn leven dan eigenlijk toevertrouwde. "Ik bid en ik hoor maar niks. Ik merk maar niks."

Op een zaterdagavond zag Erik op YouTube een opname van het aanbiddingslied Agnus Dei, gezongen in een groot stadion met duizenden studenten in de Verenigde Staten. Het lied maakte diepe indruk op hem. De volgende ochtend bezocht hij een kerkdienst. Bezoekers kregen daar de gelegenheid om op een briefje iets te schrijven wat ze bij God wilden achterlaten. Erik deed mee, maar sprak in gedachten ook een ander verlangen tegenover God uit.

"U weet eigenlijk heel goed dat ik gewoon wil dat U me even laat merken: Ik hoor jou", zo herinnert hij zich zijn gebed. Een oplossing voor zijn problemen hoefde op dat moment niet eens. "Ik wil gewoon alleen maar merken: Ik hoor jou."

Een teken van God
Daarop vroeg Erik om een teken. Als God hem dat zou geven, wilde hij de stap naar de doop zetten. Vervolgens dacht hij terug aan het lied dat hem de avond daarvoor zo geraakt had. Als precies dat lied tijdens de dienst gezongen zou worden, zou hij dat beschouwen als antwoord op zijn gebed. "Dan is dat voor mij het teken dat U mij wel hoort, dat ik niet tegen een muur aan bid", vertelt hij.

Erik ging terug naar zijn plaats bij zijn gezin. Niet veel later gebeurde wat hij had gevraagd: de eerste tonen van het lied dat hij de avond daarvoor op YouTube had gehoord, klonken in de kerk. "Ik denk: hé, God hoort mij echt", blikt hij terug. "Dus in deze hele grote massa met al deze mensen hoort God mij. Ik zit hier op dit stoeltje en God hoort mij." Voor Erik was daarmee de twijfel over zijn doopbesluit weggenomen. "Toen dacht ik: oké, nu gaan we ervoor. Nu laat ik me dopen."

"God wil graag, denk ik, dat je echt eerlijk bent, dat je openhartig bent", zegt hij. Zelf ging hij daarin naar eigen zeggen behoorlijk ver door God om een concreet teken te vragen. "Misschien een beetje opstandig, in mijn geval, omdat ik God echt een beetje voor het blok zette. Maar God schrikt daar niet van."

Bekijk het getuigenis en klik hier voor meer verhalen van Xpedition Glory: