Nico van Splunter, pionier
Voor Nico van Splunter (59) was de wijk Spangen het afvoerputje van Rotterdam, toen hij er in 2010 als pionier kwam. Maar Nico zag kansen: op deze plek was verandering mogelijk. Pionier-zijn betekent dat hij als predikant een nieuwe kerk probeerde te stichten. "Niet in de vorm van een gebouw, maar een community (= gemeenschap) die aansluit bij wat de wijkbewoners nodig hebben. Hoe zorgen we dat Gods koninkrijk onder hen meer zichtbaar wordt?” Hij besloot om met zijn gezin naar Spangen te verhuizen. "Aan iedereen vroeg ik: wil je mij introduceren in de levens van anderen? Op die manier kwam ik met allerlei mensen in aanraking.” 

Bij ‘Geloven in de Wijk’ zijn inmiddels duizend mensen betrokken met vijftien verschillende nationaliteiten; 40.000 kinderen worden bereikt met hulp. "We zijn aanwezig op plekken als Weggeefwinkel Yess! en houden kerk in het gebouw van de speeltuin. Op twaalf basisscholen brengen we met 175 vrijwilligers een gezond ontbijt (6.000 per week) – want een kwart van de kinderen krijgt thuis geen of onvoldoende ontbijt. Ook delen we 120 voedselpakketten per week uit.” Nico heeft nu een begeleidende functie: "Er zijn twee pioniers aan het werk met nieuwe pioniers- en kerkplekken: in Breda, Acquoy (Gelderland) en Amsterdam.”

Wat hem het meeste raakt? "Er zijn veel vrouwen die met huiselijk geweld te maken hebben en letterlijk op straat worden geschopt door hun man. Huurhuis en bankrekening staan op zijn naam, de vrouwen kunnen nergens bij en nergens naartoe met de kinderen. Zoveel leed dat niet zomaar op te lossen is. Soms is er geweld met dodelijke afloop, heel triest. Wij hebben inmiddels het vertrouwen van de mensen, waardoor ze bij ons komen en hun verhaal delen. Ik denk er nu over om in een eerder stadium iets aan dat leed te doen, zoals het opzetten van een gespreksgroep voor mannen met losse handjes: met elkaar praten over woede, trauma’s, een onverwerkt verleden. We zien slechts het topje van de ijsberg.”

Hayat Ismail, moeder van twee kinderen
Hayat Ismail (41) kwam met een vriendin naar de weggeefwinkel en ontmoetingsplek Yess! "Door omstandigheden bleef ik alleen achter met de kinderen (nu 5 en 11 jaar) en ik voelde me eenzaam. Ik wilde graag mensen ontmoeten. Bij Yess! voelde ik me meteen welkom, zoveel hartelijkheid. Nu help ik met de ‘kliederkerk’, waar we spelenderwijs bijbelverhalen ontdekken met de kinderen, ik leer er zelf ook van.” Hayat was nieuwsgierig naar Jezus. "In de islam geloven we ook in Jezus, en ik wilde Hem beter leren kennen. Ik kan geen Arabisch lezen om de Koran goed te begrijpen, die taal ben ik verleerd.” Wat ontdekte Hayat over de opgestane Heer? "Dat Hij vrijheid geeft, en veel liefde heeft voor arme mensen die lijden in deze wereld. Bij Hem doen mensen ertoe, ze zijn waardig.” Hayat geniet van de activiteiten van ‘Geloven in de Wijk’, waaronder de sportlessen en coaching van de kinderen. "Zelf help ik mee met het smeren van broodjes gezond; mensen missen vaak het hoognodige. We bidden ook voor het eten en danken God hiervoor. Ik ben verwonderd dat er zulke plekken bestaan. Hier kan ik mijn verhaal vertellen.” 

Met betaald werk is het nog niet gelukt, vertelt Hayat: "Ik voel me nog niet stabiel genoeg om de werkende wereld in te gaan, maar ik ben dienstbaar voor de wijk. Als vrijwilliger ontmoet ik soms een huisarts, soms een buurvrouw met vijf kinderen: er is geen verschil. Ook Nico komt bij Yess! langs en eet met ons, hij heeft echt belangstelling. Daar word ik weleens emotioneel van. Een directeur van een bedrijf eet niet zomaar een broodje met zijn medewerkers, maar hij wel. Dan denk ik: hoe hou je het vol om zoveel te doen? Het zal de kracht van God wel zijn die in hem werkt.”

Margreet de Wolde, psychosociaal medewerker
Wie ook de hoop van Pasen wil doorgeven, is Margreet de Wolde uit Gasselte. "Ik mag biddend met mensen meeleven, het is prachtig om te zien hoe ze weer vorm kunnen geven aan hun leven”, zegt ze. Margreet heeft in haar leven allerlei soorten vrijwilligerswerk gedaan, van pastoraal bezoekmedewerker en vrijwilliger bij de voedselbank tot e-coach van de cursus ikzoekgod.nl en leider van tienerkampen. Vanaf mei vorig jaar werkt ze in woonvormen voor mensen met allerlei psychische problemen. Ze vindt het belangrijk om ‘met Gods bril en Gods hart’ te kijken. "Problemen ontstaan soms doordat het chaos is in iemands hoofd. Ik probeer de persoon te zien die erachter schuilt en mijn waardering te laten zien. Elk mens heeft waardering nodig, iedereen is geliefd.”

Margreet zou willen dat nog veel meer mensen vrijwilligerswerk gaan doen. "Vrijwilligerswerk geeft je ook veel terug, het maakt je dag. Het hoeft niet iets groots te zijn. Zoals de e-coaching bij de cursus ikzoekgod.nl, daar heb je alleen wat tijd en een computer voor nodig. Dan mag je andere mensen helpen in hun geloofsweg; dat is mooi om te doen en het geeft veel voldoening.’’

Ze herinnert zich een bijzonder moment waarop God haar inschakelde. "God liet mij zien dat ik iemand moest opbellen, al was het op een raar tijdstip. Het was een mevrouw die ik kende van de voedselbank. Achteraf bleek dat ik toen kon voorkomen dat ze een eind aan haar leven maakte. We hebben contact gehouden en ze heeft haar leven weer opgebouwd, we hebben nog steeds een fijne verstandhouding. Het is heel mooi om zo met iemand mee te lopen, zo van betekenis te mogen zijn. Het geeft je een doel en vervulling in je leven. De liefde die je zelf van God hebt gekregen, kun je weer doorgeven aan een ander. Als ik op die manier gebruikt word door de Heer, kan ik daar enorm van genieten.”

Aukje, gepensioneerd kapster
Aukje* hoopt in oktober 80 jaar te worden. Toen ze acht jaar geleden weduwe werd, hielp Margreet haar. "Ik zat echt in een diepe put, ik raakte mijn huis en alles kwijt. De uitvaartkosten van de begrafenis van mijn man brachten mij in de schulden, hij was niet verzekerd. Ik was wanhopig, ik wilde niet meer leven. Het was mij menens: ik had mijn huisraad al laten weghalen door twee kringloopwinkels. Ik was erg eenzaam, had niemand met wie ik kon praten. 

Maar ik ontmoette Margreet bij de voedselbank, ik heb mijn leven aan haar te danken. Dankzij Margreet en haar man heb ik weer moed gekregen om te leven. Ook financieel heeft ze mij geholpen; dat geld heb ik renteloos terug kunnen betalen. Gelukkig heb ik de afgelopen acht jaar mezelf weer teruggevonden en alles weer kunnen opbouwen, ik heb nu geen schulden meer. Ik was alleen, maar zij stak een hand naar mij uit… een heel grote hand. Ze nam me ook mee naar bijvoorbeeld kerkelijke activiteiten."

Aukje is nog steeds bevriend met Margreet, wat ze heel bijzonder vindt. "Margreet kende mij toen alleen van de voedselbank. Zij is gewoon zo lief en behulpzaam, ik kan nog steeds bij haar terecht als er iets is. Zo had ik niemand om mijn uitvaart te regelen als ik overlijd. Dat heb ik aan Margreet en haar man gevraagd. Zij willen dat doen, zij staan mij bij, in leven en dood. Ik heb zoveel steun aan ze! Ik heb weer plezier in het leven en ik heb een fietsmaatje gekregen – geen relatie, hoor, maar iemand met wie ik leuke dingen kan doen. Ja, door de hulp van Margreet heb ik mezelf weer teruggevonden.”

*Volledige naam bij de redactie van Elisabeth Magazine bekend.