De documentairemaker bezoekt verschillende gemeenten door het hele land en ziet overal hetzelfde beeld: volle zalen, enthousiaste gelovigen en opvallend veel jongeren. “Er gebeurt iets in dit land”, klinkt het aan het begin van de documentaire. Terwijl in grote kathedralen soms nog maar een handvol bezoekers komt, trekken diensten met een evangelisch karakter honderden of zelfs duizenden mensen.

Volgens cijfers die vaak door het CNEF worden gebruikt, is de evangelicale gemeenschap gegroeid van enkele tienduizenden gelovigen in 1950 tot een paar honderdduizend vandaag. Exacte cijfers zijn moeilijk vast te stellen, omdat Frankrijk om principiële redenen geen religieuze gegevens verzamelt in de volkstelling. Toch is één ding duidelijk: het aantal zichtbare, actieve gemeenten neemt toe.

Persoonlijke zoektocht Noémie
Tussen statistieken en analyses door staat het verhaal van Noémie centraal. Tien jaar geleden maakte zij een traumatische gebeurtenis mee, waarna ze voor het eerst in haar leven naar God riep. Ze zocht naar antwoorden, bezocht kerken, las de Bijbel, maar vond pas rust toen ze een evangelische gemeente binnenstapte.

“Toen ik daar binnenkwam, ervaarde ik dat God me zag”, vertelt ze. Haar doop werd een keerpunt in haar leven. Voor veel jonge Fransen blijkt haar verhaal herkenbaar: een zoektocht naar identiteit, houvast en een liefdevolle gemeenschap in een samenleving die vaak kil en individualistisch aanvoelt.

Wat maakt deze beweging zo aantrekkelijk?
De documentaire benoemt vier kenmerken van de evangelicals die veel jongeren aanspreken: De centrale rol van de Bijbel als het gezaghebbende Woord van God (1); bekering en een persoonlijke relatie met Jezus, vaak ervaren als een nieuw begin (2); het missionaire karakter van evangelische kerken, waarbij het normaal is om je geloof actief te delen (3); de beleving van diensten, die laagdrempelig en dynamisch zijn, variërend van stil en ingetogen tot uitbundige aanbidding met veel muziek (4).

Evangelicale kerken hebben geen sterke hiërarchische structuren. Dat maakt de drempel laag en laat ruimte voor snel groeiende, diverse gemeenten. Vooral Fransen met wortels in Afrika, de Caraïben of Azië voelen zich er thuis, waardoor de beweging een grote culturele diversiteit kent.

Zorgen om toezicht en misstanden
De documentaire schuwt de schaduwkanten niet. Door het ontbreken van een centraal kerkbestuur opereren evangelicale gemeenten zeer zelfstandig. Dat biedt ruimte voor missionaire creativiteit, maar ook risico’s.

Uit rapporten van de Franse overheid blijkt dat evangelicale groepen relatief vaak voorkomen in meldingen van ‘sektarisch misbruik’. De meeste gemeenten functioneren gezond, maar sommige leiders hanteerden problematische methoden, waardoor het beeld in de media soms gekleurd raakt. De beweging zelf benadrukt dat zulke excessen niets zeggen over het geheel.

Nieuwe honger naar Europese jongeren
De groei van deze geloofsbeweging staat niet op zichzelf. Europese onderzoeken laten zien dat Gen Z religieuzer is dan veel van hun ouders, of op z’n minst meer openstaat voor kerk en geloof. In landen waar het christendom bijna verdwenen leek, keren jongeren terug naar de kerk.

Bekijk de Engelstalige documentaire: