Sinds november vorig jaar biedt Open Hof bescherming aan het Oezbeekse gezin Babayants. Door dag en nacht onafgebroken kerkdiensten te houden, houdt Open Hof de uitzetting tegen. Voor de kinderen betekent dit echter een ingrijpend bestaan: Ariana (14) en Amelia (11) volgen online lessen en missen hun vrienden, terwijl hun broer Aram (20) zich bezighoudt met vrijwilligerswerk in de kerk. Ondanks alle beperkingen ervaren ze steun en hoop door de vele bezoekers en vrijwilligers die zich bij hen voegen.

Coördinator Herman Stomphorst benadrukt dat het hier niet alleen om één gezin gaat: “Hoe kun je in vrede leven als je kinderen verstoot? Meer dan vierhonderd kinderen in Nederland zijn hier geworteld, maar leven nog altijd in onzekerheid.”

Samen sterk tijdens de Vredesweek
Het idee om de Vredesweek te verbinden met het kerkasiel kwam van Ria Pool Meeuwse en Marlies Tjallingii. Zij hopen dat minstens 200 mensen de kring om de kerk zullen vormen. “Iedereen is welkom, ongeacht achtergrond of geloof. Samen stellen we de vraag: Zullen we in vrede samenleven?”, zegt Tjallingii. Het programma begint om 18.00 uur met een viering, gevolgd door de menselijke kring om de kerk en een ontmoeting met koffie en thee.

Steun én kritiek
Het langdurige kerkasiel in Kampen heeft geleid tot brede steun, maar ook tot discussie. Micha Nederland-directeur Harmen Niemeijer ziet er een krachtig getuigenis in: “De barmhartigheid van de kerk raakt mensen en opent deuren naar het evangelie. Dit is een manier om als kerk zichtbaar te maken dat elk mens ertoe doet”, zei hij eerder dit jaar in de Cvandaag podcast.

Columnist Steef Post ziet echter een spanningsveld. Volgens hem gebruikt de kerk de wet die kerkdiensten beschermt op een oneigenlijke manier: “Een kerkdienst is niet bedoeld om een besluit van de overheid af te dwingen. De kerk moet waken dat zij niet op de stoel van de politiek gaat zitten.” Niemeijer bestrijdt dit: “Door de eeuwen heen zijn kerken altijd vrijplaatsen geweest. Dit is geen misbruik, maar een oefening van godsdienstvrijheid. Het is barmhartigheid in praktijk.”

Kinderen in onzekerheid
De situatie van de Babayants staat symbool voor honderden kinderen die al jarenlang in Nederland wonen, maar nog altijd met uitzetting worden bedreigd. Twee van de kinderen uit het gezin zijn zelfs in Nederland geboren. Voor hen is Oezbekistan geen thuisland meer.

Predikant Kasper Jager, die de kerkdiensten coördineert, ziet ondanks de moeiten een positieve beweging: “Het draagvlak is enorm. Mensen uit heel Nederland en zelfs daarbuiten komen helpen. Sommigen zijn niet eens kerkelijk, maar zeggen: dit is zo belangrijk, hier wil ik bij horen.”