Velema stapte zonder wikken en wegen in. Ze liet zich niet afleiden door moeilijke vragen en voorkwam dat kritische vragen haar zouden belemmeren om te doen wat haar hart haar ingaf. Ook de kerkenraad stelde geen kritische vragen. De kerkenraad werd geraakt door de nood van het gezin, dat bij verschillende kerken tevergeefs had aangeklopt. In een interview met Family7 sprak predikant Lex Boot over de besluitvorming. Hij beschrijft hoe de aanvankelijk aarzelende kerkenraad uiteindelijk tot een besluit kwam. Volgens hem ging er een "golf van barmhartigheid" door de raad. Terwijl de hoofden nog druk in overleg waren, werden de harten van de kerkenraadsleden naar eigen zeggen vervuld met energie. Velema karakteriseert het besluit van de kerkenraad dapper en moedig. En inderdaad, een besluit nemen met een ongewis eindresultaat is dapper. Ik ken maar weinig kerkenraden die van dit soort avonturen houden. 

Je kunt er warm van worden als je hoort of leest hoe iemand zijn of haar hart volgt en zich aansluit vanuit een diepe betrokkenheid. Gerry Velema wil er zijn voor de naaste. Ze wil betrokken zijn bij zo’n verbindend traject. Hoewel ik haar misschien nog even zou wijzen op Titus 2:2-6, waarin vrouwen en mannen opgeroepen worden om bezonnen te zijn, heb ik bewondering voor haar inzet en bewogenheid.