Moeder Teresa is wellicht één van de bekendste personen die ooit op aarde heeft rondgelopen. Wereldwijd stond zij bekend om haar inzet voor armen en zieken. Inspirerend voor miljoenen mensen en voor wereldleiders. Veel minder bekend is haar gedreven inzet voor de bescherming van ongeboren kinderen. De theoloog John Piper wijst hierop in zijn boek ‘A hunger for God’ (1997).

Het trof mij hoe deze vrouw, die zo bekend is vanwege haar liefdevolle optreden, zo scherp spreekt over abortus. Daarmee vormt zij een confronterende spiegel voor veel burgers en politici in ons land. Zo sprak zij onverbloemd over het onrecht van abortus in 1994 tijdens het National Prayer Breakfast, waaraan ook de toenmalige Amerikaanse president Clinton en zijn vrouw deelnamen.

Ik citeer uit haar toespraak: ‘Naar mijn gevoel is de grootste vernietiger van de vrede tegenwoordig abortus, omdat het een oorlog is tegen het kind, een direct doden van het onschuldige kind, moord door de moeder zelf. En als wij accepteren dat een moeder zelfs haar eigen kind kan doden, hoe kunnen we dan andere mensen vertellen elkaar niet te doden? Elk land dat abortus accepteert, leert zijn volk niet om lief te hebben, maar om geweld te gebruiken om te krijgen wat zij willen. Dit is waarom abortus de grootste vernietiger van liefde en vrede is.’

Geweld gebruiken om te krijgen wat wij willen. Gelet op de harde polarisatie binnen westerse landen is deze waarschuwing misschien wel actueler dan ooit. De huiveringwekkende voorbeelden liggen helaas voor het oprapen.

Mensbeeld
Het zijn uiterst scherpe woorden van deze kordate dame. Maar ook leerzaam. Teresa beschouwt abortus niet als een geïsoleerd kwaad, maar wijst op het mens- en wereldbeeld achter abortus. Piper sluit zich in het genoemde boek daarbij aan. Het enige wat de humaniteit kan bewaren, is de zekerheid dat ieder mens uniek is en waarde heeft. En het enige dat ons die zekerheid schenkt, is de Bijbelse wetenschap dat mensen zijn geschapen naar het beeld van God. Als dit besef verdampt, is er uiteindelijk geen overtuigend beletsel voor het doden van ongeboren kinderen, ernstig gehandicapten of ouderen met dementie die een kostenpost vormen.

Volgens Piper heeft het miskennen van de hoge waarde van íeder menselijk leven gevolgen voor de samenleving als geheel. Een beschaving die toestaat om ongewenst menselijk leven te doden, is geen lang leven beschoren. De indringende vraag van Moeder Teresa wijst in diezelfde richting. Hoe kunnen we op geloofwaardige wijze mensen leren dat ze elkaar niet mogen doden als we aanvaarden dat een moeder zelfs haar eigen kind mag doden? Het zijn niet alleen de kinderen die worden geaborteerd, maar ook de menselijkheid en moraal in een beschaving worden ondergraven.

De ziel van onze cultuur staat op het spel. Dit betekent dat het de prolife beweging niet alleen moet gaan om het afwijzen van abortus, maar om het positief creëren van een cultuur van leven. Piper legt uit wat dit omvat. Het gaat niet alleen om een cultuur waarin abortus onwettig is, maar om een cultuur waarin abortus zelfs ondenkbaar is. In zo’n cultuur worden de lichamelijke en psychische gevaren van abortus niet verzwegen, maar eerlijk benoemd. Mannen wordt geleerd dat abortus geen simpele uitweg is voor hun onverantwoorde seksueel gedrag. In deze cultuur krijgen vrouwen respect en kunnen ze rekenen op liefde en trouw, op mededogen en plichtsbesef. Deze waarden voor moeder én kind zullen universeel zijn en gekoesterd worden. Dit is de uitdaging waarvoor de prolife beweging vandaag staat en waarbij de christelijke politiek zich hartstochtelijk moet aansluiten.