De crash
Jarenlang had Leen keihard gewerkt aan zijn bedrijf. "Ik wilde snel groeien, groter worden, honderd keer meer waarde creëren", vertelt hij. Zijn gedrevenheid als ondernemer had een keerzijde: "Ik was een controlfreak, zoals veel ondernemers. Alles moest doorgaan, koste wat het kost." Maar zijn lichaam trok uiteindelijk aan de noodrem. "Ik had mezelf met een paar kalmeringspilletjes naar kantoor gesleept, rende van afspraak naar afspraak en was onderweg nog even een hamburger gaan halen. En toen… toen was het gewoon klaar."

De ambulancebroeder vroeg aan de vrouw die over hem heen gebogen stond of hij nog ademde. "’Een beetje.’ Of ik nog een polsslag had. ‘Ik voel niks.’ Ik hoorde het allemaal en dacht: dit is het dan. Alles trok samen, het leek alsof ik stikte."

Donkere tunnel
Het bleek een stevige burn-out te zijn, met paniekaanvallen en pleinvrees. "Autorijden lukte niet meer, gesprekken van vijf minuten waren te veel. Maandenlang zat ik in een donkere tunnel." Alles waar hij ooit vertrouwen in had gehad, viel weg. "Ik vertrouwde mijn eigen lichaam niet meer. Reizen, weggaan, in de trein zitten – het voelde allemaal onveilig."

Ook in zijn geloofsleven viel het stil. "Ik bleef naar de kerk gaan, maar ik was vooral met overleven bezig", zegt Leen eerlijk. "Slapen lukte niet meer. Bidden ook nauwelijks. Het geloof werd iets op de achtergrond."

Toch opnieuw geboren
Toch is dit niet het einde van het verhaal. Het herstel kwam langzaam, maar zeker. Leen zocht hulp, praatte met mensen, las boeken – onder andere van C.S. Lewis en Henri Nouwen. Vooral het boek *Eindelijk thuis* van Nouwen raakte hem diep. "Het gaat over het verhaal van de verloren zoon. Over hoe we ons allemaal in beide zonen kunnen herkennen: de losbol én de moralistische oudste. Maar uiteindelijk draait het om de vader – die onvoorwaardelijke liefde toont, de armen openhoudt."

"Ik heb het vaderhart van God ontmoet", zegt Leen. Niet als snelle oplossing of religieuze pleister, maar als diepe ervaring van nabijheid. "God is zo groot, daar kun je niet omheen. Maar Hij komt ook oneindig dichtbij. Dat is geen theorie, dat is ervaring."

Nieuwe richting
Zijn geloof kreeg een nieuwe vorm, een ander fundament. "Vroeger gaf ik God opdrachten. Nu leer ik om meer bij Hem te zijn, om te ontvangen. Niet alles hoeft een project of prestatie te zijn. Het gaat niet om beter je best doen of de juiste theologie aanhangen, maar om vertrouwen."

Die hernieuwde hoop kreeg zelfs een naam: *Living Hope*. Leen richtte een nieuw investeringsfonds op en vernoemde het naar 1 Petrus 1:3. "Daar staat dat we opnieuw geboren zijn tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus. Dat is voor mij de kern. Niet ik moet hoop maken – ik bén hoop, omdat Christus leeft."

Leven vanuit hoop
Leen ziet zijn burn-out, hoe zwaar ook, uiteindelijk als een keerpunt. "Ik ben erdoor veranderd. Mijn vrouw zei na verloop van tijd: ‘Je bent eigenlijk een stuk leuker geworden dan eerst’", lacht hij. "Dat zegt genoeg."

Voor wie zich zorgen maakt over de wereld – over oorlog, economie, klimaat – heeft hij een heldere boodschap. "Laat je er niet gek door maken. Er is altijd crisis. Focus op wat wél kan. Als ondernemer kun je juist ook hoop brengen, mensen mobiliseren, visies ontwikkelen."

De nieuwe wereld is al begonnen
Pasen is voor Leen hét hoogtepunt van het jaar. "Het is het kantelpunt van de geschiedenis. Jezus is opgestaan. De dood is overwonnen. Voor mij betekent dat: de nieuwe wereld is al begonnen. Ik geloof niet in een betere wereld – ik geloof in een nieuwe wereld. En die is werkelijkheid geworden in Christus."

Voor wie twijfelt of zoekt, heeft hij een simpele uitdaging: "Lees gewoon het Johannes-evangelie. Kijk of je misschien toch overtuigd raakt dat Jezus leeft. Want als de opstanding mogelijk is, dan is alles mogelijk." Leen weet het inmiddels zeker: "Als God met je is, dan bén je die levende hoop. Ook al voel je je soms moe, onzeker of op – Hij is er. En dat maakt alles anders."

Bekijk hieronder het interview met Leen terug in Hour of Power.