Je kon aan de macht komen door bijvoorbeeld een overwinning, geld, moord, als erfgenaam of door benoeming door een andere machthebber. (Herodes de Grote werd door Augustus aangesteld als ‘koning van de Joden’ omdat hij simpelweg het machtigste plaatselijke stamhoofd was.) Het was dus niet belangrijk hoe ze aan de macht gekomen waren. Het westerse democratisch ideaal, waarbij de winnaar van de verkiezingen de politieke macht krijgt omdat de mensen daarvoor gestemd hebben, was in die tijd niet toepasbaar. De vroege christenen, net als de Joden, richtten hun kritiek niet op hoe machthebbers aan de macht kwamen, maar op wat ze met die macht deden.

Kritiek op de macht, de macht de waarheid zeggen, was niet nieuw. Het stond centraal in de roeping van de profeten. Het is wat Natan met David deed, en wat Daniël en zijn vrienden aan het hof in Babel hadden gedaan. Maar voor de vroege christenen bood het nieuwe kansen, en was de roeping veel breder dan die van grote profeten uit het verleden. God wil dat de wereld goed geregeerd wordt, en de basis daarvoor vind je in Psalm 72: wijze, reddende messiaanse gerechtigheid brengen, voor armen en behoeftigen zorgen, onderdrukkers hun plek wijzen en de macht ontnemen. Zo kan de glorie van God heel de aarde vullen. Waar dat niet gebeurt, is het de taak van Gods volk om, in de kracht van de Geest, op tekortkomingen te wijzen en – net zoals Jezus en zijn eerste volgelingen deden – mensen aan te sporen om tot inkeer te komen en het anders te gaan doen.