En toch zit hij hier. Met pretoogjes. Niet omdat het leven eenvoudig werd, maar omdat hij door de gebrokenheid heen iets vond wat onverwoestbaar is. "Ik ben heel dankbaar dat God een ander plan met me had. Ik moest dingen aankijken, echt aankijken, om het leven te kunnen liefhebben. In de pieken en dalen van het leven ontdekken we wie we werkelijk zijn – en waar God ons roept om te helen, te groeien en onze identiteit te ankeren in Zijn liefde."

Wie ben je?
Die vraag ‘Wie ben ik eigenlijk in de kern?’ is de rode draad in zijn werk – en zijn leven. "Mijn rouwproces, onder andere over het gemis van een kind, heeft me uiteindelijk geleid naar mijn roeping. Wie ben ik dan, als ik afscheid moet nemen van iets dat er nooit zal zijn?" Zijn antwoord klinkt eenvoudig, maar komt uit een diepe laag: "Ik ben een vriend. En ik ben een vader. Dat is wie ik ben."

Die identiteit komt volgens Jakob niet zomaar uit de lucht vallen. "Het is een dans tussen God en mij. Hij heeft iets in mij gelegd vanaf mijn geboorte, en vervolgens zegt Hij: 'Ga maar ontdekken wat dat is.' Maar hoe je dat ontdekt, gaat helaas zelden langs de succeservaringen. Het gaat meestal langs de breuklijnen van ons leven."

Niet vluchten voor jezelf
Jakob groeide op in een katholiek gezin. “Ik ben ongeneeslijk katholiek”, zegt hij glimlachend. Toch bracht zijn zoektocht hem ook naar onverwachte plekken – zelfs naar het klooster. “Het verlangen om Jezus van dichtbij te volgen was zo sterk. Maar binnen de beschutting van die kloostermuren ontdekte ik iets essentieels: je kunt voor veel dingen in het leven vluchten, behalve voor jezelf.”

Hij verliet het klooster, trouwde met Swetlana en werd stiefvader van Vika, “die ik met trots mijn dochter noem.” Samen verlangden ze naar een kind, maar dat werd hun niet gegeven. “Dat was rauw. Letterlijk. Ik moest afscheid nemen van iets dat er nooit is geweest en nooit zal zijn. Niet alleen in gedachten, maar met mijn hart. Rouw vraagt dat je het echt voelt – en dat je erbij blijft.”

Transitie: de woestijnreis
Van Wielink noemt zichzelf transitiedeskundige. Geen vaag begrip, maar een proces dat iedereen raakt. “Je komt ergens vandaan en je gaat ergens naartoe. Maar daartussenin... daar is de woestijn. Daar word je beproefd. Daar neem je afscheid van wat was, terwijl wat komt nog niet zichtbaar is.”

Die woestijn is een existentiële plek. "Je raakt je vertrouwde richtingaanwijzers kwijt. Je weet niet waar de bron is, waar je water vindt. Dat is beangstigend. Maar daar ontdek je ook: wie ben ik echt, als alles wegvalt?"

Hij verwijst vaak naar Henri Nouwen, een grote inspiratiebron. “Nouwen noemt ons ‘wounded healers’ – gebroken mensen die elkaar helen. Maar in veel kerken zoeken we vooral naar wat goed en mooi is. Dat snap ik, maar het is niet Pasen voordat het Goede Vrijdag is geweest. Pas als we naast elkaar durven staan in het lijden, komt er ruimte voor echte opstanding.”

Bekijk hieronder het interview met Jakob terug in Hour of Power.

Geen shortcut naar vreugde
Juist de paradox raakt hem: dat we vreugde vaak pas vinden op de plek waar we ook pijn durven voelen. "We willen liever de shortcut nemen, de binnenbocht. Maar leiderschap, of simpelweg mens-zijn, vraagt dat je leert bewegen naar je pijn, zonder die te koesteren, maar ook niet te negeren. Dan ontdek je de diepe vreugde die niemand je kan afnemen."

Jakobs blik is zacht, zijn woorden zijn doorleefd. "Jezus volgen beschermt je niet tegen tegenslag. Maar het brengt je wel in verbinding met wat er echt toe doet. En dat maakt blijmoedig. Niet omdat alles goed is, maar omdat er Iemand is die jou vasthoudt."

Dromen van vrede
Zijn verlangen is onverminderd idealistisch. "Ik droom nog altijd van vrede en gerechtigheid. Dat lijkt ver weg als je naar de wereld kijkt. Maar ik zie het ook dichtbij gebeuren – in gezinnen, teams, kerken, als mensen elkaar werkelijk ontmoeten. Van hart tot hart. Daar is het Koninkrijk zichtbaar."

En Jakob blijft die weg gaan. Niet langs de makkelijke route, maar door de woestijn heen, richting vreugde. "Die pretoogjes komen ergens vandaan. Dat is mijn grondtoon. En die is, zoals de Psalmen zingen: de Heer is mijn herder – niet alleen in het dal, maar ook daarbóven."