Beste Annemarie,

De vraag is of er sprake is van werkweigering. Deze situatie van ziekte zou je kunnen opvatten als een re-integratieverplichting waaraan je niet wilt meewerken. Niet meewerken aan je re-integratie weegt net zo zwaar als werkweigering.

Toch is de beoordeling ‘werkweigering’ wat mij betreft in deze situatie veel te kort door de bocht. Juist omdat er medisch gezien beperkingen zijn, moet vanuit gezondheidskundig oogpunt bekeken worden óf er wel gewerkt kan worden en zo ja, welke werkzaamheden dat kunnen zijn. De bedrijfsarts is de aangewezen persoon om hier een advies over te geven.

Als je er zelf vertrouwen in hebt dat je met je gebroken pink in overleg met je leidinggevende aangepast werk kan doen, dan kun je zonder bezoek aan de bedrijfsarts aan de slag gaan. De leidinggevende kan je alleen niet verplichten tot werk, voordat je gezien bent door de bedrijfsarts. Mijn dringend advies is dan ook om eerst contact op te nemen met de bedrijfsarts en vervolgens op basis van het ontvangen advies af te stemmen met je leidinggevende.

En dan de vraag wie de kosten van de taxi moet betalen. In eerste instantie is het niet gek om de kosten bij de werkgever neer te leggen. Helaas is de jurisprudentie op dit punt niet erg bemoedigend. De rechter oordeelt meestal dat de kosten van woon-werkverkeer binnen redelijke grenzen door de werknemer zelf betaald dienen te worden.