Theo’s vrouw Marian stierf op 5 maart 2014 aan borstkanker, na een lange strijd tegen de ziekte. “In 2009 kreeg Marian haar eerste behandelingen. Chemo’s, bestralingen en operatie. We deinden een jaar lang als gezin mee op alle golven van het herstelproces. Na een jaar was ze gelukkig een tijd kankervrij. Maar later kreeg ze ineens last van een pijnlijk plekje in de ribben. Er zaten weer tumorcellen. Na een operatie leek het de goede kant op te gaan, tot ze in 2013 na een gewone controle het bericht kreeg dat de kanker zich verspreid had door haar hele lichaam. Eind 2013 zeiden de artsen dat ze niks meer voor haar konden doen. Dat was een enorme schok. Ze was pas 45 jaar toen ze overleed.”

Weduwnaar
Van de ene op de andere dag bleef Theo achter als weduwnaar met drie nog vrij jonge kinderen: zoons Jasper (15), Harm (11) en Jurgen (7). “Ik miste Marian in alles”, vertelt Theo. “Ik had in het begin zo’n moeite mezelf weduwnaar te noemen. Dat vond ik een rot woord. Ik was 19 jaar lang gelukkig getrouwd geweest en besefte na de begrafenis ineens: nu sta ik er alleen voor. Marian was zo’n warm mens. Vlak voor haar dood had ze nog in het diepste geheim een feest voor mijn vijftigste verjaardag georganiseerd. Ze wenste iedereen het beste toe en hield intens veel van haar hemelse Vader. Toen ik haar verloor, moest Ik moest mezelf aan alle kanten opnieuw uitvinden. Als vader, als vriend, als gemeentelid, als werknemer. Er was voor mij een tijd voor het overlijden en na het overlijden. Wie was ik zonder haar?”

Sloeg in als een bom
Ondanks zijn grote verdriet besloot Theo in de zomer van 2014 net als elk jaar naar de New Wine Zomerconferentie te gaan. “Ik wilde bewust niet blijven zwelgen in mijn verdriet. En New Wine voelde voor ons vertrouwd, zeker omdat we er als gezin elk jaar naar toe gingen met een groepje uit onze evangelische kerk. Die conferentie van 2014 werd er eentje met veel tranen. Het was heilzaam en enorm confronterend tegelijk. Wat ik nooit vergeet: er kwam een preek langs over Psalm 51 vers 14. ‘Geef mij de vreugde van vroeger.’ Dat sloeg bij mij in als een bom. Ik dacht: als dit een belofte voor mij is God, wat moet ik hiermee? Mijn lijf schreeuwde het uit. Ik kon me er niets bij voorstellen. Ik worstelde en vocht met die tekst. Het bleef maar malen in mijn hoofd.”

Grote en kleine knipogen
“Ondanks mijn worstelingen merkte ik wel dat God met ons op reis ging, stapje voor stapje. Ik moest als vader zoveel besluiten nemen, zoveel ballen in de lucht houden. Het huishouden draaiende houden, de jongens opvangen.  Allemaal kenden we dieptepunten in die rouwperiode. Mijn jongste zoon had bijvoorbeeld bijna twee jaar voortdurend hoofdpijn. Maar we voelden ons tegelijkertijd gedragen door God. Hij gaf door de jaren heen zoveel kleine en grote knipogen. Ik kon minder gaan werken om ervoor de jongens te zijn, net in een tijd dat mijn werkgever ging reorganiseren en een beloning gaf aan werknemers die contracturen wilden inleveren. Ik mocht van mijn teamleider vrij nemen in de schoolvakanties, kon gebruik maken van een speciale regeling van de belastingdienst en er kwam hulp van mensen binnen en buiten de gemeente die ik niet verwachtte.”

Tien jaar later
Tien jaar later. Tijdens de New Wine Zomerconferentie 2024 stond er een woord van kennis van het ministryteam op het scherm in de grote Celebrationtent. Theo keek er verbijsterd naar. “Want daar stond levensgroot mijn tekst uit 2014. Psalm 51 vers 14. Het knalde erin. Ik werd er stil van. Wow, dacht ik, wat is God groot en wat is dit bijzonder. Hij heeft die belofte werkelijk waargemaakt in mijn leven in de afgelopen tien jaar. Ik heb de vreugde van vroeger teruggekregen. En ja, het is wel iets anders dan voor Marians overlijden. Het zal namelijk altijd wel een donker randje houden. Het is een vreugde die langs het graf heen gaat. Er blijven altijd ogenblikken dat ik denk: dit had Marian moeten zien. Dat zou ze geweldig hebben gevonden. Maar de scherpte is eraf. Rouw is verworden tot gemis. Ik ben gerijpt als mens door alles waar ik doorheen ging. Ik heb geleerd voorbij de omstandigheden te kijken en meer in Gods trouw en intense liefde mijn vreugde te vinden. Me steeds sterker aan Hem te hechten. God is zoveel groter, machtiger en eeuwiger dan ik me kon bedenken met mijn kleine brein.”

Wat ik mooi vind: ik trek nu als begeleider en lotgenoot op met mensen die recent hun partner hebben verloren. Zij putten hoop uit mijn verhaal en de verhalen van anderen. Als het verlies nog vers is, denk je vaak dat je vreugde nooit terugkomt. Ik ben het bewijs dat God je dat op termijn teruggeeft.”

Bovenstaand artikel verscheen onlangs op de website van New Wine en is met toestemming overgenomen door Cvandaag.