Deborah ervaart Gods nabijheid in haar ziek-zijn
Aan het begin van de uitzending leest Deborah een gedeelte uit haar boek voor: "'God heeft alles in Zijn hand. Een poosje geleden blikte mijn man terug op de afgelopen tijd. Het was een fijn jaar, concludeerde hij. Ik keek hem even verbaasd aan, maar kon daarna niet anders dan het beamen. Het waren inderdaad 12 goede maanden geweest. Een bijzonder besef, want als ik zelf een mooi jaar had mogen samenstellen, zou ik geen borstkanker tijdens de zwangerschap, een operatie, chemotherapie, corona en bestraling hebben gekozen. En zeker ook geen wortelkanaalbehandeling die er op het eind ook even doorheen fietste.

Door de ziekte en stress had ik onbewust mijn kaken te hard op elkaar geklemd en was mijn kies afgebroken. Een klein detail in het geheel, maar wel typisch die bekende druppel die de emmer doet overlopen. En toch was het ondanks al die tegenslagen een geweldige tijd. Waarom? Omdat God Zijn aanwezigheid liet merken. Al vanaf het moment dat ik de diagnose kreeg, was het duidelijk dat Hij erbij was. Dat ik dat kon zien, lag niet aan mijn vrome, gelovige levenshouding. Misschien ben ik juist wel een trage leerling, want God begon me al maanden van tevoren te bemoedigen. En zoals we dat zeggen in christelijk jargon: ik voelde me door alles heen gedragen.’"

Borstkanker
Als Deborah in verwachting is van haar tweede kindje, krijgt ze te horen dat ze borstkanker heeft. "Toen ik dat daadwerkelijk hoorde, was dat zo schrikken. Het was zo raar dat je dan in die molen terechtkomt en dat er iets gevaarlijks met je aan de hand is", vertelt ze. 

Na de diagnose komt Deborah in een loodzwaar traject van operaties en chemokuren terecht. "Voor iemand die zwanger is, is dat eigenlijk hetzelfde als wanneer je niet zwanger bent."

Is Deborah op dat moment niet angstig om haar kindje te verliezen?
"Dat is echt een extra zorg. Tegenwoordig is het wel zo dat ze onderzoek doen en dat ze zeggen dat een kindje tegen de chemo kan die het misschien toch binnenkrijgt. Uit onderzoeken die daarnaar gedaan worden, blijkt dat er in ieder geval tot en met jaar zes geen verschillen zijn tussen kindjes die dat niet hebben meegemaakt en kindjes die dat wel hebben meegemaakt. Maar toch ben je als moeder heel bezorgd. Je weet ook niet hoe het zal zijn als ze 18 jaar of ouder zijn. Je ervaart zoveel onzekerheid.”

Haaruitval
Deborah komt in het ziekenhuis terecht en ondergaat na haar operatie chemokuren, het gevolg daarvan is dat ze al haar haar verliest. "Toen ik net bevallen was, zei de kraamvrouw tegen mij: ‘Je haar verliezen lijkt mij toch wel het allerergste.’ Op dat moment besefte ik wel dat het erger kan”, doelt ze op haar eigen leven en dat van haar kindje. “Toen ik zo ziek was en ik mijn haar verloor, kon ik daar ook wel prima mee omgaan. Juist vanuit het idee dat er belangrijkere dingen zijn, waar ik ook op dat moment mee bezig was. Maar ik moet toegeven dat toen ik weer opkrabbelde en beter werd, ik toch weer dacht: ik heb geen haar of mijn pruik zit stom. Dat doet dan toch wel veel.”

God is nabij
Tijdens haar ziek-zijn ervaart Deborah Gods aanwezigheid, zo vertelt ze verder. "Hij was écht bij mij. Om een voorbeeld te geven: in de periode na mijn operatie wist ik dat ik chemo zou moeten krijgen. Ik had daar wel lang over getwijfeld, maar de tumor was te agressief om het niet te doen. Dus ik wist dat ik chemo zou krijgen. Op een gegeven moment zat ik bij het kinderbedje, de kamer was al wat klaargemaakt en ik had een jurkje gekregen van een vriendin, en op dat moment werd ik zo overvallen door verdriet.

Als moeder wil je zo graag je kinderen beschermen en dat me dat al niet lukte terwijl ze nog in mijn baarmoeder zat, vond ik zo triest. Ik bad en ik zei alleen maar: ach Heer, ik vind het zo erg dat dit gebeurt. Nog geen twee uur later kreeg ik een voiceberichtje van een vriendin die ik al jaren niet meer had gesproken en ze zei: ‘Deborah, ik weet niet wat er met je is, maar ik heb al drie keer op mijn hart gekregen dat ik je moet bellen. Vertel me wat er is.’ En toen wist ik echt: God is erbij. Hij ziet al mijn verdriet en iedere traan."

Deborah is getrouwd en heeft twee kinderen. Tijdens haar ziek-zijn kan ze bouwen op haar echtgenoot maar ook op de kerk waar ze lid van is. "Een man is écht heel belangrijk. Met zijn tweeën kun je meer dragen dan in je eentje. Wat ik heel fijn vond is dat mijn man na de geboorte van Lisa heel veel praktische zaken op zich kon nemen. Maar de eerste periode dat ik zwanger was, werkte hij nog in Zwitserland. Hij was ook veel weg. Dan merk je ook wel, dat naast je man, het zo belangrijk is dat je een kerkelijke gemeente hebt met mensen die om je geven en je helpen, maar dat je natuurlijk ook de Heer hebt."

Gemaakt tot Gods eer
Al deze ervaringen beschrijft Deborah in haar boek 'Gemaakt tot Gods eer'. In haar boek adviseert ze onder meer om je uiterlijk wat minder belangrijk te vinden. Zijn mannen of vrouwen gevoeliger als het gaat om hun uiterlijk? "Bij mannen zie je natuurlijk ook wel dat ze om uiterlijk geven, denk maar aan lengte of gespierdheid. Maar vrouwen doen er ook alles voor. Dat zit ook wat meer in ons dat we proberen er goed uit te zien, terwijl een man over het algemeen wat gemakkelijker zijn lichaam kan waarderen voor wat het doet, voor wat het is en wat het hem brengt. Wij vrouwen zijn toch wel wat meer bezig met hoe het eruitziet."

Is het voor God belangrijk hoe we eruitzien?
"Dat maakt God niet uit", reageert Deborah. "Ik denk wel dat Hij het belangrijk vindt hoe tevreden wij zijn, want onze gevoelens en onze gedachten gaan Hem aan het hart. Dus als wij ongelukkig zijn, dan weet ik dat God dat belangrijk vindt.”

Bekijk in onderstaande aflevering van Hour of Power het volledige gesprek met Deborah Monfils terug: