Het bericht dat de kanker die bij mij al jaren geleden al geconstateerd was, nu toch weer was uitgezaaid heeft mijn leven veranderd. Die verandering had zich al ingezet toen een kleine drie jaar geleden bij mijn vrouw Ees dementie werd geconstateerd. Ees had tot dan toe de leiding van ons huishouden, maar er kondigde zich een andere tijd aan. Steeds meer worden de rollen omgedraaid.

Dat proces van verandering heeft zich nu door mijn ziekte versneld. Je kunt alles niet meer. Je bent op zoek naar de juiste hulp. Die verandering valt mij gemakkelijker dan Ees. De aard van haar ziekte versterkt dat. ‘Waarom zou je uitzien naar eventuele wijkverpleging, is haar redenering als je zelf ooit verpleegster bent geweest!’

Maar: Langzaam en vooral voorzichtig draaien we de rollen om. Zondag beleven we in de kerk zo’n keerpunt. Na morgen is toch echt dat oude definitief voorbij. Niet alleen omdat ik morgenavond (26 maart, red.) echt mijn voorlopig laatste preek zal houden, maar ook dat morgen duidelijk wordt dat de tijd van zorgen voor een ander definitief voorbij is. Er gaat nu voor ons worden gezorgd.

Heel bijzonder zal dat tot uiting komen in de doop van Maria. Er worden morgen in onze gemeente 13 kinderen gedoopt. Ik mag er een van dopen en dat is Maria. Maria is het kindje van Koen en Debora. Maria is een bijzonder geschenk van God. Haar ouders zijn allebei niet zo jong meer. Koen was eerder getrouwd. Zijn eerste vrouw is jarenlang heel ziek geweest en ook nog op een heel verdrietige wijze overleden. Ik had hen ooit getrouwd. Het was Ees die in die jaren van ziekte dat gezinnetje niet vergat. Ik heb Koen ook mogen hertrouwen. Nu komen Koen en Debora regelmatig bij ons langs om te vragen hoe het met ons gaat. De rollen zijn omgedraaid. Ik mag morgen Maria dopen.

Preken zal in de toekomst schaars worden, dopen nog veel meer. Ik mag Maria nu dopen door onderdompeling. Woensdag hebben we geoefend. Maria is geen klein baby’tje meer. Ik zie er echt tegenop. Maar Koen heeft beloofd me te helpen. Ik mag uiteraard de doopformule uitspreken. Samen zullen we haar onderdompelen. Een bijzondere afsluiting.

Na de doop zal ik in de kerk mijn ‘nieuwe’ plekje opzoeken. Naast Ees. Ze houdt een stoel vrij. Ik hoop dat er in de toekomst uitzonderingen zijn. Een van de kleindochters hoopt dat ik nog een poosje mag leven. Dan mag ik haar trouwen.

Maar morgen komt er dan toch een duidelijke streep onder het regelmatig als dominee voorgaan in Zwolle. Onverwacht. Maar ik heb er vrede mee. Ees wat minder. De ernst van de situatie dringt bij haar minder door. Soms wel, maar ook soms helemaal niet.

We hebben deze week over het vijfde kruiswoord nagedacht. Jezus die om drinken vraagt. Ooit zal het bij ons ook zover komen. Zo lang het kan, pakken ook wij graag zelf de beker en reiken die aan anderen aan. Maar het kan ook heel anders worden. We leggen onze toekomst meer dan ooit in Gods handen.

De rollen worden omgedraaid. Langzaam maar zeker. Een proces van veel vallen, maar stilletjes hopen we ook van een beetje opstaan. Een leven niet meer van zorgen voor, maar van verzorgd worden. Ineens was het er. Ees en ik proberen er ons huis op voor te bereiden. Het is wel even wennen.

Deze bijdrage van ds. Arie van der Veer verscheen eerder op Facebook.