Ik heb Kalebs nodig om de jeugd van nu te inspireren. Jongeren die twee jaar lang niet naar de kerk konden gaan. Jongeren die niet staan te trappelen om de draad weer op te pakken.
Zelfs dat laatste kun je niet altijd zeggen. De ‘draad’ is er bij velen van hen nooit geweest. In een cruciale periode van hun leven, de puberteit, ging de kerk dicht.

Natuurlijk waren er online diensten. Maar een mannetje op een blauw scherm inspireerde hen niet. De hele dag moesten ze al achter hun computer zitten.

Natuurlijk heb je uitzonderingen. Maar de diensten van de kerk boeien hen op die leeftijd niet. Belangrijker is wie ze daar zien en denken te ontmoeten. Trouwens, dacht u dat tieners met vergaderingen van een synode bezig waren? Natuurlijk zullen er weer uitzonderingen zijn. Je bent nieuwsgierig waar je vader en moeder zich zo druk om maakten. Maar dacht u dat zij daar wakker om lagen? De meeste van hen niet.

En om die groep te bereiken heb ik Kalebs nodig.

Ik vergelijk de jeugd van nu met de tweede generatie jongeren die opgroeide in de woestijn. Hun ouders mochten niet het beloofde land binnen. Velen van hen stierven in dat land van zand.
Er waren slechts een handje vol oude mannen die konden vertellen waarom het allemaal gebeurd was. Waarom je toch niet bang voor God hoefde te zijn. Er was hoop op een nieuwe toekomst, juist voor hen.

En een van die oude mannen was Kaleb.
Veertig jaar heeft hij aan de jongeren de situatie moeten uitleggen. Waarom hun ouders stierven en hij stokoud mocht worden. Over Egypte en de reis door de woestijn. Over het drama dat zich voltrokken had op de grens van het beloofde land. Maar dat het plan van God er nog altijd was!

Kalebs kunnen mensen inspireren.
Kalebs, die ondanks de enorme tegenslagen toch blijven geloven.
Kalebs, die uitzien naar een plek in het beloofde land.

Ik mis in de kerk nog veel jongeren maar ook oudere mensen.
En dat is te begrijpen.

De ploeg die het volgehouden heeft ook in coronatijd is moe. We wachten op een nieuwe lichting. Kerk en maatschappij hebben een nieuwe generatie vrijwilligers nodig. Maar die moeten geïnspireerd en gemotiveerd worden. En daar kunnen de Kalebs veel aan doen.
Met hun ervaring, hun geloof, hun geld.

Op hoge leeftijd claimde Kaleb een stad in het beloofde land. Hij kreeg die stad maar moest er als oude man wel voor vechten. Hij maakte hij van Hebron een vrijstad. Een plek waar je veilig was. Waar vluchtelingen op een plek konden rekenen. Waar God kon worden aanbeden en nog veel meer.

Ik hoor graag wat jullie bezig zijn te doen voor deze nieuwe generatie. Claim een plek voor hen. En laat dat meer zijn dan een plek in een bank van de kerk. Laat het een plek in de gemeente zijn. Een plek die zij leuk vinden.

Weet je wat Kaleb ook deed?
Hij gaf zijn dochter een stuk land.
Daarover een andere keer.

Ps. Volgens mij heeft de schrijver van de brief aan de Hebreeën Kaleb over het hoofd gezien. Hij had uitstekend gepast in de rij van geloofshelden in hoofdstuk 11. Mensen met een andere Geest.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.

Foto: Facebook/Arie van der Veer