Ongevaccineerde christen deelt hartenkreet: "Ik voel mij in het nauw gedreven, verdrietig en wanhopig"
"Wat mij hard raakt is hoe steeds meer mensen spreken over 'de ongevaccineerden'." Sjoerd Krijtenburg is een christen die door een moeilijke tijd gaat vanwege de coronamaatregelen. Hij lucht zijn hart en laat een soort klaaglied opstijgen naar de hemel.
Ik zit al een tijdje niet zo lekker in mijn vel. Of eigenlijk best wel heel slecht in mijn vel. Zo slecht dat ik me soms afvraag of mijn leven nog zin heeft. Gelukkig kan ik deze vraag nog altijd positief beantwoorden omdat ik geloof dat God een bedoeling heeft met mijn leven. Maar wat betreft die bedoeling tast ik de laatste tijd steeds meer in het duister...
Natuurlijk heeft dit te maken met de onzekerheden en beperkingen van de afgelopen 1,5 jaar. Die zijn niet mals, maar op de een of andere manier kan ik daar wel mee leven. Ik pas mij aan en houd mij aan de geldende regels en adviezen. En ook het 'testen voor toegangsysteem' voelt niet fijn maar ook niet als onoverkomelijk. Een aantal keren per week, en altijd als ik ergens heen ga waar ik andere mensen ga ontmoeten laat ik mij testen om er zeker van te zijn dat ik geen 'gevaar' ben voor de mensen om mij heen. Een kleine moeite wat mij betreft.
Wat mij hard raakt is hoe steeds meer mensen spreken over "de ongevaccineerden".
Zelfs onze minister-president (naar eigen zeggen minister-president voor iedereen) en minister van VWS geven in niet mis te verstane bewoordingen aan dat we de ellende waar we nu in zitten toch minstens voor een groot deel aan deze 'groep' te danken hebben. En ook reacties onder nieuwsberichten en op sociale media geven blijk van een enorme boosheid jegens 'de ongevaccineerden'.
Je raadt het al. Ik ben zo'n 'ongevaccineerde', ondanks dat ik me nooit voor die 'groep' heb aangemeld... Voor alle duidelijkheid. Ik ben zeker geen anti-vaxxer en heel blij dat men zo snel een werkend vaccin heeft kunnen realiseren. Ook volg ik gewoon de 'mainstream media' om op de hoogte te blijven van alle ontwikkelingen in de wereld en doe ik niet mee aan demonstraties tegen welk beleid dan ook. Persoonlijk heb ik echter wel na zorgvuldig afwegen de keuze gemaakt om mij nog niet te laten vaccineren.
Ondanks mijn 'vaccinatiestatus' ben ik er heilig van overtuigd dat ik geen gevaar voor de samenleving ben en dat er niet één persoon door mijn toedoen in het ziekenhuis is belandt of gaat belanden. Zoals ik al schreef laat ik mij meerdere keren per week testen en sinds het prille begin van de coronacrisis heb ik mij strikt aan alle afgekondigde maatregelen gehouden. Wie mij kent weet dat ik daar in zelfs nog veel verder ben gegaan dan van mij gevraagd werd. Niet in de laatste plaats omdat een van mijn kinderen tot een risicogroep behoort.
De laatste weken voel ik mij in het nauw gedreven, verdrietig en wanhopig. En dat terwijl ik volgens mij een volledig legale keuze heb gemaakt waarmee ik niemand kwaad doe. Ondanks dat ik op mijn manier mijn verantwoordelijkheid neem ben ik blijkbaar een slecht mens, een soort crimineel in de ogen van veel mensen. Dat doet pijn. Heel veel pijn.
Praatmee