Het is bijna een jaar geleden dat Kinga Bán overleed. Wat ik zo mooi vond aan haar is dat zij een koningin was in het leven in het hier en nu. Hoewel ze zich soms verscheurd voelde tussen de pijn van het komende gemis van haar geliefden enerzijds en het verlangen naar de eeuwigheid anderzijds, accepteerde ze haar omstandigheden en genoot met volle teugen van het leven. Ze ging duidelijk voor kwaliteit in de tijd die ze kreeg.

En ik kan me herinneren dat ik mezelf ooit bedacht wat ik zou doen als ik moest kiezen tussen een lang middelmatig leven vol sleur en een kort leven vol kwaliteit wat voor mij betekent een leven vol innige momenten met mijn geliefden, vrijheid en avontuur, intens genieten van de geuren, kleuren, smaken en schoonheid van de natuur en het inspireren van de doelgroep die mijn hart heeft. 

Ik geloof steeds meer dat ik zou gaan voor het kortere leven. Omdat ik mezelf in dat langere leven vol sleur diep van binnen dood zou voelen gaan en dan dus verder van huis zou zijn, omdat ik dan juist veel moois zou missen.

Begrijp me niet verkeerd; ik hou van het leven. Tot in het puntje van mijn tenen. Maar dan wel van dat leven waarin ik het gevoel heb dat ik echt LEEF. En van betekenis ben. Waarin ik vanuit liefde een zinvol bestaan leid en vanuit mijn hart kan bijdragen.

Op dit moment tijdens de intelligente lockdown merk ik steeds meer dat ik niet voluit kan leven. Er ontbreken motiverende omstandigheden die mijn persoonlijkheid nodig heeft om eruit te laten komen wat erin zit. En ik zie het overal om me heen. Ondernemers die niet hun ding kunnen doen door allerlei beperkingen, hoe creatief ze ook zijn in het bedenken van oplossingen. Misschien is het waar wat een vriendin van mij aan de telefoon constateerde: ‘de introverten komen in deze tijd tot leven en de extraverten verpieteren als het te lang gaat duren’. Natúúrlijk is het ontzettend belangrijk om te focussen op alles wat nog wél kan, maar extraverten hebben nu eenmaal meer reuring en vrijheid nodig om in beweging te blijven.

 Ik vraag me af hoe de ouderen hier tegenaan kijken die nu in eenzaamheid de situatie afwachten met het zwaard van Damocles boven hun hoofd. In hoeverre ervaren zij nu kwaliteit van leven? Zouden er ouderen zijn die liever geen lockdown hadden, zodat ze er gewoon op uit konden gaan of konden knuffelen met hun kinderen en kleinkinderen, met alle risico’s van dien? Of is dat afhankelijk van de angst of juist zielenrust die ze wel of niet ervaren? En zal dat voor een extravert iemand weer anders zijn dan voor een introvert iemand? 

Interessante vragen voor mijn lieve bejaarde buurman. Ik zal weer eens aanbellen en kijken of ik het hem kan vragen. 

Waar zou jij voor gaan als je moest kiezen? Voor een kort leven vol kwaliteit, of voor een lang leven vol sleur?

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!