Maar bovenal was ikzelf mijn grootste vijand. Ik draaide als een vatsig varken rondjes in de modder van zelfbeklag en somberheid. Het liefst was ik mijn bed in gedoken, wegduikend voor die ellendige negativiteit en mijn voortdurende strijd ertegen. En ik realiseerde me dat ik een spreekwoordelijke schop onder mijn kont nodig had.

Ontzettend veel reactie kwam er. Van herkenning, maar ook van bemoediging. En het voelde als een warm bad. Een stimulans bovendien om weer in beweging te komen. De allermooiste bemoediging was deze:

“Stop de strijd die al is gewonnen door de Allerhoogste”.

Wow, ik ben er wéér in gelopen. Wéér heb ik me laten afleiden en laten meeslepen door negativiteit. Ik hóef daar niet tegenop te boksen. Ik hóef me niet te verdedigen. En ik moet dit alles en deze crisis al helemaal niet gebruiken als excuus om die dingen die ik op mijn hart heb dan maar niet te doen, omdat ze misschien spannend zijn, buiten mijn comfortzone liggen, of omdat ze op dit moment in de ogen van sommigen ‘niet gepast’ zouden zijn.

Het enige wat ik moet doen, is vanuit rentmeesterschap verantwoordelijkheid nemen voor datgene wat God mij heeft gegeven en wat ik vanuit liefde mag uitdelen. In mijn geval kennis en levenslessen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling.

Ik gééf mezelf dus die schop onder mijn kont, vraag vergeving voor mijn uitglijder en knal samen met Carianne een nieuwe training in elkaar, voor mensen die juist in deze tijden van (collectieve) reflectie, erachter komen dat ze anders willen gaan leven en die op zoek zijn naar de vraag wat zinvol leven dan inhoudt en hoe je dat dan doet.

En ik negeer de negatieve stemmetjes in mijn hoofd ‘wat als mensen het zus, wat als mensen het zo interpreteren.’ ‘Hoe dek ik me in voor negatieve uitleg’ enzovoorts. Ik hóef me niet in te dekken. God weet hoe het zit en kent onze intenties. Goddank. Wat een bevrijding.

En ik gá als een malle. Vanmorgen 5.30u uit bed voor het opnemen van de training samen met Carianne (‘kan niet’ bestaat niet; dan maar op afstand met Zoom en als het nog lekker stil is in huis). Hoe tof dat ik dit werk mag doen. Hoe tof dat ik vanuit de passie die ik voel, trainingen kan aanbieden, crisistijd of niet. Dat we een bedrijf draaiende mogen houden, waarin we op onze beurt weer mogen investeren in anderen die op hun beurt software aanbieden, of hun tijd om mails weg te werken, of fantastisch grafisch werk kunnen leveren. Ik voel me een gezegend mens. What’s next?!

Wat ik heb geleerd van mijn off-day?

1. Af en toe heb ook ik aanmoediging nodig van anderen. Dus ik laat me vanaf vandaag dagelijks inspireren door een inspirerende en aanmoedigende podcast én ben gewoon eerlijk naar mijn omgeving, zodat ze de kans krijgt mij te bemoedigen als ik dat nodig heb.

2. Focus op positiviteit, datgene wat er wél is, het goede, Gods waarheid over mij en ik blijf dicht in Gods buurt; zodat mijn wortels constant worden gelaafd aan Zijn liefde. Zodat als die storm van negativiteit de kop op steekt, ik sta als een huis. Op een rots welteverstaan.

Mooie dag! Enne, heb je mooie dingen te doen? Gáán met die banaan!

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!