Ik sta op de stoep, drie meter afstand. “Maakt u zich zorgen?” en wacht zijn antwoord af, Het blijft lang stil en ik zie een traan over zijn wang rollen. Hij knikt. “Ja… wat een nare situatie; zoiets heb ik nog nooit meegemaakt”, hoor ik hem met schorre stem zeggen. En het blijft even stil. Ik voel een diep medelijden opkomen en besef nog eens temeer dat dit voor risicogroepen moet voelen als het zwaard van Damocles dat hun boven het hoofd hangt.

Hij vindt het eng en durft niet meer naar buiten. Samen met zijn vrouw zit hij zijn dagen uit in hun huis. De supermarkt bezorgt de boodschappen die zijn dochter online voor hen bestelt.

Ik pijnig mijn hersens en broed op een gepaste reactie, maar ik weet niets te zeggen en kan alleen meelevend knikken. Wat ontzettend zielig.

Zou hij gelovig zijn? Ik weet het niet en ken hem nog niet goed genoeg om erover te willen beginnen, ook al geloof ik dat God als Enige het antwoord is op deze angst.

Ik beloof hem later op de dag mijn telefoonnummer door de bus te doen voor wanneer hij iets nodig heeft. Een dankbaar knikje en hij begint aan de zoveelste thuiszitdag in deze crisis.

In het nieuws lees ik een artikel over alle oude opaatjes die uit het straatbeeld van Italië verdwijnen. De bankjes bij de vermaarde fonteinen, waar ze anders gezellig met elkaar de dag doorbrengen, met of zonder potje schaak, zijn leeg. En de kans is groot dat ze leeg blijven. Bij bosjes worden ze geveld door het virus. Een hele generatie wordt daar weggevaagd meldt de titel van het stuk.

Wat een ellende, wat een verlies. Zouden deze mensen allemaal zo bang zijn geweest? Wat gaat er door je heen als je zo oud bent en weet dat het wel eens klaar kan zijn? We gaan allemaal een keer, maar wat als je zo dicht bij de dood staat en er bijna geen ontkomen aan lijkt? Ik probeer het me voor te stellen, maar blijkbaar staat het toch te ver van me af om me er écht een voorstelling van te kunnen maken.

Ik besluit tijdens het boodschappen doen een extra bosje tulpen te halen voor de buurman en zijn vrouw en doe er een lief briefje aan. Mét telefoonnummer. Wat zou ik graag iets voor ze doen, om de angst te verlichten!

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!