Sonu groeide op in een dorp buiten Mumbai en was al op jonge leeftijd vaak ziek. Uit bezorgdheid hielden haar ouders haar thuis. Ze miste school en het spelen met andere kinderen. Haar wereld werd kleiner. Ze kreeg gevoelloze voeten en vlekken op haar huid. Toen Sonu twaalf jaar oud was, verloor ze haar teen. De wond werd een pijnlijke zweer. In haar dorp waren nauwelijks artsen, maar uiteindelijk werd ze onderzocht. Sonu had lepra. 

“Toen ik hoorde dat ik lepra had, was ik kapot en doodsbang. Ik maakte me zorgen over mijn toekomst. Wat zou er met mij gebeuren? Wie zou voor me zorgen? Ik vermeed anderen, bang dat ze me niet zouden accepteren.” Sindsdien heeft Sonu wonden aan haar voeten die niet genezen. Nu, op haar 48e, heeft ze bijna al haar tenen verloren. Lopen of lang staan is bijna onmogelijk. “De grootste uitdaging in mijn leven zijn de zweren en de constante pijn. Ik ben erg beperkt in wat ik kan doen.” Sonu heeft nooit kunnen werken en was altijd afhankelijk van anderen. Eerst van haar familie, later vond ze een plek in een lepragemeenschap. “Het was een opluchting om hier te komen. Iedereen begrijpt hoe het is.”

Vroeger kreeg ze hulp in een hospice. Toen de zorg daar stopte, wist Sonu niet waar ze naartoe kon.  De mobiele kliniek van Leprazending kwam precies op tijd. “Ze kwamen gewoon aan de deur. Dat gaf zoveel rust,” vertelt ze. “Ze behandelen me met respect. Zonder hen had ik niet geweten wat ik had moeten doen.” Dankzij de mobiele kliniek heeft Sonu weer hoop dat haar wonden kunnen genezen, dat de pijn draaglijker wordt, en dat ze misschien op een dag anderen ook tot steun kan zijn, zoals zij nu geholpen wordt.