De motivatie voor het ‘gezellig’ thuiswerken begint te zakken. Met zijn vieren zitten we aan de keukentafel en wat een aantal weken heel goed ging, begint te tanen.

De hoeveelheid schoolwerk is zo ongeveer verdubbeld nadat de eerste periode van schoolsluiting werd verlengd. Wat betekent dat het best een lange ruk is voor de kinderen. En waar we eerst allemaal tegelijk met frisse moed aan de slag gingen, merk ik nu aan het begin van mijn werkdag al scheurtjes in de motivatie aan de andere kant van de tafel. Gebrom, irritatie en regelmatig tranen. “Wáárom ben ik nog niet klaar?” “Mam, ik snap het niet hoor, ik stop ermee...” Iedereen die hardop nadenkt en door elkaar heen kakelt, terwijl ik pogingen doe mij te concentreren op mijn werk. Ook bij mij komt er niet zoveel uit. De inspiratie is ver te zoeken op het moment.

Dochterlief die uren over haar rekensommen doet en bij iedere som gretig gebruik maakt van helpdesk ‘mama’ en al aan het begin van de dag kijk ik reikhalzend uit naar het moment dat iedereen zo ongeveer klaar is en zijn of haar eigen ding kan gaan doen. Eigenlijk ben ik er na een kwartier al hélemaal klaar mee. 

Wat een extra energie kost het om dit schip varende te houden! Hoe dóet iedereen dat? Voor het eerst ervaar ik de extra aanslag op mijn energie door het begeleiden van de kinderen bij hun schoolwerk. Ik vind het even niet meevallen.

Ik bedenk me waar ik op dit moment het meeste behoefte aan zou hebben. En ik weet het direct. Dit is het moment waarop ik heel graag even lekker alleen zou zijn. Waar ik het type ben dat graag mensen en gezelligheid om zich heen heeft, merk ik dat ik ondertussen ontzettend verlang naar een moment even helemaal alleen. In stilte. 

Normaal gesproken heb ik hele schooldagen voor mezelf. Waarop ik tot mezelf kan komen en ik beter bij mijn hart kan. Nu heb ik de hele dag iedereen om me heen, ondanks dat ik af een toe mezelf even opsluit op mijn slaapkamer.

En daar wringt de kous. De laatste dagen slaap ik slechter en ben ik er niet vroeg uitgegaan en heb dus mijn eigen momentje gemist. En dat begin ik te merken; minder energie en prikkelbaar. Lekker stom. Had ik dat namelijk wel gedaan, dan kon ik nu veel meer hebben. 

Dus vanavond vroeger naar bed, zodat ik toch wat meer slaap opdoe en ik morgenvroeg fris en fruitig even een flink momentje voor mezelf heb. En deze dag gewoon even alles laten komen zoals het is. Waait wel weer over.

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!