De besmettingscurve vlakt af!

Het blijft nog superspannend, want hoe houden de IC’s zich? Maar de afvlakking lijkt door te zetten.

Om eerlijk te zijn geeft het een dubbel gevoel. Het lijkt erop dat de maatregelen die zijn en worden genomen in Nederland en in de rest van de wereld, invloed hebben op het verloop van de curve en daarmee enige grip suggereren op dit afschuwelijke monster dat corona heet. Licht aan het einde van de tunnel!

En dat is natuurlijk mooi!

Anderzijds merk ik dat de quarantaine-bubbel waarin ik mij bevind samen met mijn gezin, me steeds beter begint te bevallen. Betekent het einde van de stijgende curve, ook het begin van het einde van deze bubbel?

Ik ervaar dat ik, ondanks dat we gewoon zoveel mogelijk doorwerken, in een steeds dieper level van ontspanning terecht kom. Waar ik dacht al best aardig in balans te zijn, blijkt dat er in het gewone leven nog veel winst is te behalen als het gaat om ontspanning. Doordat onze agenda nog leger is dan anders, ontstaat er ruimte. Geen verwachtingen van anderen en geen tijdsdruk. En ik merk dat ik dichter tot mezelf kom. Met verrassende effecten tot gevolg. Niet alleen zit ikzelf beter in mijn vel. Ik bemerk dat ik vanuit die staat van ‘zijn’ juist beter in staat blijk om écht contact te maken met de mensen om mij heen en mij met hen te verbinden. Daar waar ik dicht bij mijn eigen hart leef, ontdek ik juist een sterk verlangen naar verbinding én blijk ik er door mijn betere humeur ook veel beter toe in staat. Typisch gevalletje ‘vereenvoudigd leven’?

Ik (schater)lach meer dan gemiddeld en geniet tot in het puntje van mijn tenen wanneer we met zijn allen gillend van plezier achter elkaar aan zitten als we verstoppertje spelen en erna met rode wangen uithijgen tijdens de traditionele zondagsborrel met toastjes. Mijn rollerskates heb ik opgevist uit de wilgen en samen met mijn kinderen race ik regelmatig een rondje over de op het oog verlaten wegen. Ik ontdek weer waarom ik dit als meisje al zo heerlijk vond. En mijn kinderen genieten van een moeder die aandacht heeft en (écht) meedoet.

We passeren een man op een bankje die verbaasd naar mijn schoeisel kijkt. Vriendelijk zwaai ik, een randje in de weg over het hoofd ziende waardoor mijn gezwaai ontaardt in de ultieme poging staande te blijven. De jaren dat ik het meisje in mijzelf in het keurslijf van volwassenheid had gestopt, hebben ervoor gezorgd dat het allemaal niet meer zo soepeltjes gaat. Ik zie ‘m grinniken en met een hoofd als een boei vervolg ik mijn weg. Ach, wat maakt het uit; heb ik hem tenminste een lach bezorgd op deze mooie dag!

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!