Sinds november wonen we met onze twee lieftallige spruiten in een huis van 70m2. Waarschijnlijk tijdelijk, totdat we een huis vinden waarvoor we willen gaan. Het betekende ontspullen, ontspullen en nog eens ontspullen, aangezien we uit een (net iets te) riant huis komen. Heerlijk leek het me in eerste instantie. Niet vermoedend dat er een al gauw een periode zou zijn dat we ‘gezellig’ met z’n viertjes aan deze postzegel gekluisterd zouden zijn.

Nu ben ikzelf opgegroeid in net zo’n klein arbeidershuisje en woonden we daar zelfs met vier kinderen. Stapelbedden, een secuur uitgemeten garderobe (allemaal een plank) en de schildpadden, hond en drie katten een eigen plekje in de kast of onder de tafel. Vogels in een kooitje aan het plafond. Ging best.

Toen oma ziek was werd de inbouwkast met ‘harmonicadeur’ van bruin plastic omgebouwd tot extra bed en ik kan me niet herinneren dat we last hadden van te weinig ruimte.

Ik begin me wél steeds meer af te vragen hoe mijn ouders dat allemaal deden. En of er misschien wel een verband was tussen de vierkante meters en de soms wanhopige uitroepen van mijn moeder dat ze ons het liefste achter het behang zou plakken…

Op 70m2 in coronatijd vind ik best een opgave. Toen de scholen dichtgingen besloten we naar het iets ruimere familiehuisje in Ouddorp te gaan. We hebben fijne weken gehad, met quality time, ondanks de donkere wolk die boven de wereld hangt en op sommige plekken al is losgebarsten. Rust en ruimte en vooral het groen in de tuin zorgden voor voldoende inspiratie om ons werk te kunnen doen.

“De vakantieparken gaan dicht. Noodverordening.” Ik kijk Marco beetje glazig aan als ik het hoor en besef niet gelijk dat dat ook voor ons gevolgen heeft. Mijn broer belt. Hij heeft het ook gelezen en vraagt zich af of we alweer thuis zijn. En of we ook zo’n branderig gevoel in onze longen hebben. Hij en zijn partner beiden en eigenlijk al weken. Ik herken het, Marco heeft het ondertussen ook, maar gelukkig niet ernstig. Het zet niet door. Is dit het virus? Ik weet het niet, maar het voelt wel serieus vervelend en anders dan een onschuldig verkoudheidje. Wie zal het zeggen…

We gaan inpakken. Op weg naar ons eigen mini-plaza. Hoe zal het gaan? Zitten we binnen een paar uur achter het behang geplakt (mijzelf incluis), of wordt het juist supergezellig?

Ik besluit er het beste van te maken. Zolang we niet op het IC terechtkomen mogen we in onze handen knijpen, tel ik mijn zegeningen en ben ik blij met iedere prachtige lentedag die God ons geeft. En ik denk aan anderen die misschien wel met nog veel meer kinderen opeen geprakt zitten op een beperkt aantal m2. Houvol!

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!