Haining werd in 1897 geboren in Schotland. In 1932 verhuisde ze naar Hongarije. Daar ging ze aan de slag bij de Scottish Mission School in Boedapest. De school was verbonden aan de Church of Scotland. Haining zorgde voor honderden kinderen. Onder hen waren zowel Joodse als christelijke meisjes.

Toen in 1939 de Tweede Wereldoorlog uitbrak, adviseerde de Church of Scotland haar om terug te keren naar Schotland. Haining besloot te blijven. Ze wilde de kinderen niet alleen achterlaten. "Als deze kinderen mij nodig hebben op zonnige dagen, hoeveel te meer hebben ze mij dan nodig in donkere dagen?", zei ze over haar besluit.

In 1944 bezette nazi-Duitsland Hongarije. Kort daarna werd Haining aangegeven bij de Duitse autoriteiten. Ze werd in april van datzelfde jaar gearresteerd. Toen ze werd meegenomen, probeerde ze de huilende kinderen gerust te stellen. Ze vertelde hun dat ze 'voor de lunch terug zou zijn.'

Maar ze kwam niet terug. Haining werd eerst gevangengezet in Boedapest. Daarna werd ze gedeporteerd naar Auschwitz-Birkenau. Daar overleed ze op 17 juli 1944. Ze werd slechts 47 jaar oud.

Naam krijgt blijvende plek in Auschwitz
Meer dan tachtig jaar later krijgt Haining een blijvende plek in Auschwitz. Haar naam is toegevoegd aan een nieuwe herdenkingsmuur in het Auschwitz-Birkenau Memorial and Museum.  n een lange gang worden de namen genoemd van honderden gevangenen van wie geen registratiefoto bestaat. Van sommige gevangenen werd nooit zo'n foto gemaakt. Andere foto's gingen verloren of werden vernietigd.

De tentoonstelling moet de slachtoffers opnieuw een naam en identiteit geven. Tegelijk laat de muur zien hoe verschillend de mensen waren die in Auschwitz gevangen werden gehouden. "De gevangenen kwamen uit veel verschillende landen, gemeenschappen en achtergronden", legt een woordvoerder van het museum uit. Door honderden namen samen te brengen, wordt volgens hem zowel de omvang van de vervolging als de diversiteit van de slachtoffers zichtbaar.

'Een nalatenschap voor ons allemaal'
Ook Deirdre MacDowell, een nicht van Haining, is geraakt door het eerbetoon. Volgens haar kan de naam op de muur ervoor zorgen dat nieuwe generaties nieuwsgierig worden naar het verhaal achter Jane Haining. "Als je Janes naam op een permanente herdenkingsmuur ziet, vraag je je af hoe ze in Auschwitz terechtkwam", zegt MacDowell. "Dat is het begin van haar verhaal. Vervolgens kan dat verhaal worden verteld aan iedereen die ernaar vraagt."

Volgens MacDowell wordt het leven van haar tante gekenmerkt door medeleven en vriendelijkheid. "Haar verhaal maakt ons nederig en laat ons nadenken over hoe wij ons eigen leven leiden. Het is een nalatenschap voor ons allemaal."