Toen Tera tientallen jaren geleden de stap zette en zichzelf beschikbaar stelde voor God, had ze niet kunnen bedenken dat dit allemaal zou gebeuren. Sterker nog, ook vandaag de dag denkt ze wel eens: als iemand anders op deze plek zou staan, zou alles zoveel beter gaan. Haar gebroken gezin en pestverleden hebben zo hun sporen achtergelaten en op het zendingsveld loopt ze regelmatig tegen zichzelf aan. Toch heeft God haar voor deze taak geroepen. Tera vertelt over haar leven: hoe God haar riep, hoe zegeningen en moeilijkheden elkaar afwisselen, en hoe het haar aan niets heeft ontbroken.

Het is inmiddels al 38 jaar geleden dat Tera naar het zendingsveld vertrok. Hoe kijkt ze daarop terug? "Ik ben een gezegend mens," lacht Tera. "Toen ik 50 jaar werd, dacht ik: als ik nu doodga, kan ik terugkijken zonder spijt. Nu ben ik 66 en ervaar ik dat nog steeds. Ik heb iets uit het niets mogen zien groeien. Ik heb Jezus gevolgd, ik ben gehoorzaam geweest aan Zijn roeping, ik heb die stap in geloof durven zetten. In de praktijk van het leven heb ik Hem zoveel beter mogen leren kennen, juist ook in crisistijden."

Crisis
En crisistijden, die heeft Tera gekend. Ze is geboren in een groot gezin, als jongste van negen kinderen. Toen ze een half jaar oud was, overleed haar moeder. Haar vader hertrouwde met haar tante, maar die overleed negen jaar later. Op school werd ze heel erg gepest. "Dat doet dingen met je die je pas later beseft. Tijdens mijn tweede termijn begon ik me pas te realiseren hoeveel last ik had van alles wat er in mijn jeugd gebeurd was. Ik was net begonnen met het werk onder daklozen in de binnenstad van Taipei samen met een Japanse zendingswerker, toen plotseling de ene na de andere crisis zich voordeed. De teamleiders vertrokken bijvoorbeeld onverwachts, waardoor het project in onze schoot werd geworpen. Bovendien ging mijn familie in Nederland door een moeilijke periode. Uiteindelijk kwam ik in een depressie terecht."

Dat bleef niet onopgemerkt. Op een zondag zat Tera samen met een vriendin in de kerk, waar ze avondmaal vierden. Tijdens het bidden kreeg de vriendin een beeld van Tera die in de gevangenis zat. "Toen ik na het avondmaal weer naast haar ging zitten, vroeg ze hoe het nou echt met me ging. Ze deelde wat ze had gezien in haar gebed. Daarop dacht ik direct: ik wil helemaal niet in die gevangenis zitten, ik heb hulp nodig. Die avond nog belde ik een pastoraal werker, en ik heb uiteindelijk acht maanden pastorale zorg van hem gehad. Toen is er echt een genezingsproces begonnen. Jezus heeft mij vrijgemaakt. Ik was veel meer in staat om liefde te ontvangen, liefde te geven en te genieten van wat God mij gaf. Dat vind ik dan zo bijzonder: God had mij toen al geroepen en uitgezonden, ondanks dat ik zo gebroken en beschadigd was."

Roeping
Tera was nog maar zestien toen God haar riep. Ondanks dat ze in een gelovig gezin opgroeide, kende ze God nog niet persoonlijk. Dit veranderde tijdens een kamp van Youth for Christ, waar ze samen met andere jongeren naar voren stapte om de keuze voor God te maken. "Toen ik de zondag na het kamp naar de kerk ging, bad ik voor het eerst of God tot mijn hart wilde spreken. Wat Hij zei weet ik niet meer, maar ik weet wel dat Hij het gebed beantwoord heeft. Wauw, dacht ik. De God die ik al heel mijn leven heb gekend, ziet mij. Ik ben gekend door God. Ik gun dat anderen zó, dat zij ook ervaren dat ze helemaal gekend zijn door God."

Niet lang na haar bekering volgde het verlangen voor zending. Ze werd geïnspireerd door het boek De man die God geloofde. "Hudson Taylor ervoer God op zo’n persoonlijke manier in zijn leven. Ik wilde ook zo’n christen zijn. In de eenzaamheid die ik op dat moment ervoer, kreeg ik een enorm verlangen om God beter te leren kennen. De conclusie die ik toen trok, was dat ik zendingswerker moest worden. Dan heb je niemand meer om op terug te vallen, en moet je wel in volledige afhankelijkheid van God leven."

De Pareltuin
Tera was uiteindelijk 28 toen ze werd uitgezonden. De mensen die zich aan de rand van de samenleving bevinden, hebben altijd haar hart gehad; juist vanwege haar pestverleden weet ze hoe het is om ergens buiten te staan. Na haar eerste termijn raakte ze bij het werk onder daklozen in Taipei betrokken. Ook toen al vielen de vrouwen haar op, die dag en nacht in haar straat stonden, wachtend op klanten. Na veertien jaar zette ze de stap om de vrouwen in de rosse buurt te bereiken. Dat is inmiddels alweer 21 jaar geleden.

Nog altijd geniet Tera met volle teugen van haar werk. "Het grootste voorrecht is dat je mensen kunt leren kennen, naar hen luistert en er voor hen bent. Dat je ziet hoe zij zich openstellen voor God. Ik vind het zo bijzonder om te zien hoe de vrouwen leren om op God te vertrouwen in onmogelijke situaties en ervaren dat Hij uitkomst biedt. Ook vind ik het mooi hoe puur ze zijn, zowel de vrouwen als de daklozen. Mensen die zich zo aan de rand van de samenleving bevinden, hebben niks te verbergen, want alles ligt al op straat. Daardoor mag je zelf ook heel echt zijn, en hoef je je niet beter voor te doen dan je bent."

Mooie momenten en moeilijkheden bestaan echter vaak naast elkaar. "Ik ben regelmatig tegen mijn eigen grenzen aangelopen. Zendingswerk is nooit af. Je trekt soms jarenlang met mensen op om hen te helpen God te leren kennen, maar je kan niet meten of je werk nou daadwerkelijk vrucht draagt. Ook ben ik nu de leidinggevende van de Pareltuin. Ondanks dat ik het mooi vind om mensen te helpen om in hun kracht te staan, ben ik voor de rest niet echt een geboren manager. Het moeilijkst vind ik de conflictsituaties. Ik zoek altijd graag naar harmonie en consensus, maar soms moet er gewoon een beslissing genomen worden. En juist op dat soort momenten speelt mijn onzekerheid op. Daarin moet ik God steeds opnieuw leren vertrouwen. Ik hoef het niet allemaal zelf te kunnen, ik mag God aan het werk zien door mijn eigen onzekerheden heen."

Single
Vertrouwen, loslaten en overgeven. Het blijven vaste thema’s voor Tera, ook met betrekking tot haar single bestaan. Ze had vroeger niet gedacht dat ze zonder partner door het leven zou gaan. "Toen ik 19 was, was ik verliefd op iemand die nog geen christen was. Ik heb een tijdje op hem gewacht, in de hoop dat hij tot geloof zou komen. Als ik gehoorzaam ben en geen relatie begin, dacht ik, dan komt God wel over de brug. Dat gebeurde echter niet. In die tijd was ik ook al veel met zending bezig, en ging ik naar de Lausanne Conferentie. Elke dienst had ik het gevoel dat God alleen met mij had afgesproken, alles landde zo in mijn hart. Ik zei tegen Hem: ja Heer, U mag mij hebben, waar dan ook. Alleenstaand of getrouwd, U mag het zeggen. Er kwam toen zo’n vrede in mijn hart."

Ook nu ervaart ze die vrede nog: "Als je alleenstaand bent, krijg je het cadeau dat de Heere God op een andere manier heel dichtbij is. Je relatie met Hem wordt verder verdiept omdat je Hem zo ongelooflijk nodig hebt."

Loslaten
Ook nu is er voor Tera weer een periode van loslaten aangebroken: over een jaar gaat ze met pensioen en komt ze terug naar Nederland. "De Pareltuin is toch wel een beetje mijn kindje. Hoe gaat het allemaal als ik straks weg ben? Er zijn nog verschillende openstaande vacatures. Toch heb ik de hoop dat ik alles in harmonie en goede orde mag achterlaten. Ik weet dat het aan God is, niet aan mij. Hij zal Zijn werk voor mij voltooien, Hij laat het werk van Zijn handen niet los." (Zie ook Psalm 138:8.)

Dat Tera al die jaren op de eerste rij heeft mogen zitten en getuige heeft mogen zijn van Gods werk, ziet ze als een grote zegening. "Sommige vrouwen komen pas tot geloof nadat we 18 jaar met ze hebben opgelopen. Daarin zie je dat God zo’n groot geduld heeft. Hij heeft een plan, Hij wacht, Hij forceert niet. Hij gaat met zoveel eerbied om met ons mensen. Ik heb God zoveel beter leren kennen doordat ik deel mag uitmaken van de geloofsreizen van anderen. En daardoor mag ik ook de vreugde meevieren die er in de hemel is."

God is mijn Herder, weet Tera. Het heeft haar aan niets ontbroken: ze heeft alles ontvangen wat ze nodig had. Hoe zal Hij, Die zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard maar voor ons allen overgegeven heeft, ons ook met Hem niet alle dingen schenken?