Kauffman groeide op binnen het conservatieve Jodendom in de Verenigde Staten. Ze hield zich aan koosjere voedingsregels, vierde de sabbat en Joodse feestdagen en volgde jarenlang Hebreeuws onderwijs. Ook was ze actief in Joodse jongerenorganisaties en maakte ze tijdens haar studententijd deel uit van het bestuur van Hillel, een organisatie voor Joodse studenten.

“Mijn Joodse identiteit is altijd een enorm belangrijk onderdeel van mijn leven geweest”, vertelt ze. Jezus kende ze nauwelijks. “Ik zag Hem eigenlijk als de christelijke God, los van mij en los van mijn volk. Eerlijk gezegd was Hij voor mij behoorlijk irrelevant.” Een enkele keer hoorde ze dat Jezus zelf een Joodse rabbi was geweest, maar daar bleef het bij. “Het beeld dat ik meekreeg, was ongeveer dat Hij Zijn eigen weg was gegaan en een nieuwe religie had gesticht, zonder al die regels.”

Hoewel het Jodendom haar dagelijks leven sterk bepaalde, had Kauffman naar eigen zeggen nauwelijks een uitgewerkt beeld van God. “We leerden dat God onzichtbaar is, overal aanwezig en almachtig. Maar een diep begrip van de Bijbel als geheel had ik niet.” Tegelijk leefde ze buiten haar religieuze gewoonten om naar eigen zeggen vrij seculier. “Ik dacht wel dat er misschien een God was, maar het hield me niet echt bezig.”

Een vriend begon over Jezus
Dat veranderde tijdens haar studententijd. Haar belangstelling voor het Jodendom nam toe, maar tegelijk merkte ze dat er iets ontbrak. “Ik voelde steeds meer liefde voor mijn Joodse volk en cultuur, maar ik miste een persoonlijke relatie met God.” In diezelfde periode kwam een goede vriend, die later haar man zou worden, tot geloof in Jezus. “Hij kwam uit de lockdown en vertelde onze hele vriendengroep over zijn geloof in Yeshua, Jezus. We dachten allemaal dat hij gek was. Ik misschien nog wel het meest.”

Kauffman reageerde aanvankelijk afhoudend. “Ik dacht: mooi voor jou, maar ik ben Joods. Waarom vertel je mij dit?” Toch bleef er iets hangen. Ze zag bij haar vriend een omgang met God die ze niet eerder had meegemaakt. “Hij sprak over een persoonlijke, intieme relatie met God. Dat had ik in geen enkele synagoge of andere Joodse omgeving gezien.” Dat wakkerde haar nieuwsgierigheid aan.

Kauffman begon zich verder te verdiepen in het Jodendom. Haar vriend daagde haar ondertussen uit om God Zelf te vragen Wie Hij is. “Ik deed dat eerst vooral vanuit het verlangen om méér Joods te worden. Ik bad: ‘Bent U werkelijk daar? Ik denk dat U misschien bestaat, maar ik ken U niet persoonlijk. Als U echt bent, wilt U Zich dan aan mij laten zien?’”

Later durfde ze ook de vraag te stellen die ze aanvankelijk liever vermeed. “Is mijn vriend gek, of heeft Jezus werkelijk iets met U te maken?”

Jezus in de Tenach
Kauffman begon vervolgens het Oude Testament veel intensiever te lezen. “Ik las de Tenach intensiever dan ik ooit had gedaan en kwam allerlei messiaanse profetieën tegen.” Ze noemt onder meer teksten uit Genesis, Numeri, Micha, Jesaja, Zacharia, Psalmen en Jeremia. Naar haar overtuiging wijzen die onder meer op de afkomst, geboorte, bediening, verwerping en het lijden van de Messias.

Vooral Jesaja 53 maakte veel indruk op haar. Daarin wordt gesproken over een lijdende dienaar die wordt verwond vanwege de overtredingen van anderen. “Ik las het en dacht bijna: welke christen is hier binnengekomen en heeft dit herschreven? Het klonk zó christelijk.”

Toen ze later het Nieuwe Testament begon te lezen, zag ze naar eigen zeggen steeds meer verbindingen. “Je ziet hoe Jezus teruggrijpt op de Tenach en hoe die profetieën in Hem worden vervuld. Toen begon alles op zijn plek te vallen.” Ook Jeremia 31 werd belangrijk voor haar. Daar wordt gesproken over een nieuw verbond dat God met Zijn volk zal sluiten. “Dat was voor mij enorm belangrijk. Het staat gewoon in onze eigen Tenach.”

Bijzondere ervaringen
Naast haar Bijbelstudie vertelt Kauffman over enkele ervaringen die ze zelf als bovennatuurlijk beschouwt. Tijdens een vakantie bezocht ze met haar familie een platenzaak. Terwijl ze willekeurig platen bekeek, zag ze naar eigen zeggen steeds verwijzingen naar de Messias. “Ik vroeg aan God Wie Hij is en ineens zag ik overal die verwijzingen naar de Messias.”

Enkele maanden later liep ze door Brooklyn terwijl ze muziek luisterde. “Ik hoorde in mijn gedachten ineens: ‘Jesus is King.’ Dat maakte me bang, want ik zou dat uit mezelf nooit zomaar denken.” Kort daarna keek ze op en zag ze graffiti met dezelfde woorden. “Toen dacht ik: dit is geen toeval.”

Een andere keer, terwijl ze opnieuw Bijbelgedeelten en getuigenissen bestudeerde, ervoer ze naar eigen zeggen plotseling warmte en Gods aanwezigheid. “Ik kan het moeilijk uitleggen. Het voelde alsof Zijn aanwezigheid mijn hart raakte.” Het meest ingrijpende moment kwam op een avond waarop ze alleen op haar kamer was. “Ik viel op de grond en begon te huilen. Ik ervoer Gods aanwezigheid heel tastbaar terwijl ik mij aan Hem overgaf en ervoor koos Hem te volgen.”

Is Ellie nog wel Joods?
Die keuze bracht meteen een moeilijke vraag met zich mee: kon ze Jezus volgen zonder haar Joodse identiteit op te geven? Kauffman antwoordt daar inmiddels zonder aarzeling op. “Absoluut.” Ze wijst erop dat Jezus Joods was en dat Zijn optreden geworteld was in de Tenach. “Yeshua kwam voor het Joodse volk. Hij sprak voortdurend vanuit onze Schriften en presenteerde Zich als de Messias.”

Daarmee weet ze dat ze een opvatting verwoordt die binnen veel Joodse gemeenschappen sterk wordt afgewezen. Kauffman begrijpt ook waar die weerstand vandaan komt. Ze wijst onder meer op de geschiedenis van vervolging van Joden door mensen die zich christen noemden. “Dat heeft een diepe wond achtergelaten. Voor veel Joden voelt geloven in Jezus daardoor alsof je de kant kiest van degenen onder wie je volk heeft geleden.”

Daarnaast speelt volgens haar mee dat Joden al eeuwenlang overwegend niet in Jezus geloven. “Dan ontstaat gemakkelijk de gedachte: als Hij werkelijk voor ons bedoeld was, zouden wij dat toch wel weten?”

Reacties uit haar omgeving
Ook haar eigen familie had moeite met haar keuze. “Ze zeiden: dit is niet wat Joodse mensen geloven. Ze dachten ook dat ik beïnvloed werd door mijn toenmalige vriend.” Zelf benadrukt Kauffman dat haar overtuiging niet door een ander is opgelegd. “Voor mij was dit echt iets tussen God en mij.” Inmiddels is haar geloof binnen de familie meer bekend en enigszins genormaliseerd, al begrijpt niet iedereen haar keuze volledig.

“Op een gegeven moment kun je, als God Zich aan je duidelijk maakt, niet meer zeggen: ik volg Hem niet omdat andere mensen daar iets van vinden.” Ze vindt daarbij troost in het feit dat Jezus Zelf afwijzing kende. “Hij kwam naar Zijn eigen volk en werd verworpen. Als je dat zelf ervaart, weet je dat Hij daarin bij je is.”

Maak tijd voor het volledige getuigenis van Ellie Kauffman: