Over de precieze toedracht is nog altijd veel onduidelijk. "Ik weet eigenlijk nog niets over waarom het is gebeurd of hoe het zo gekomen is. We wachten nog op de onderzoeken."

Op de dag van het incident was Dushi aan het werk als kok bij een bedrijfsfeest toen familieleden haar belden met de vraag waar Jerryson was. "Ze vroegen of ik iets van hem had gehoord en of ik hem kon bellen. Hij nam altijd op, ook als hij bij vrienden was. Hij liet altijd weten waar hij was, maar deze keer kreeg ik geen antwoord."

Door haar dochter werd ze gevraagd om naar Capelle aan den IJssel

te komen. “Zij zei: ‘Aan jou gaan ze vertellen of hij het is of niet.’ Toen ben ik naar huis gegaan, heb mijn paspoort en zijn paspoort gepakt en zijn we naar Capelle gereden. Daar werd uiteindelijk bevestigd wat ik al vreesde. Mijn pleegzoon, van wie ik zoveel hield, was doodgeschoten."

Het laatste contact met Jerryson was eenvoudig en alledaags. "Hij stuurde me een berichtje: ‘Er zijn twee blikjes drinken in de koelkast. Mag ik er eentje?’ Ik antwoordde: ‘Ja, pak er maar één.’ Die ochtend had ik nog ontbijt voor hem klaargemaakt."

Het verlies kwam hard aan, vooral omdat Dushi juist hoop zag voor de toekomst van haar pleegzoon. "Ik gunde hem zoveel. Ik heb zoveel wegen voor hem bewandeld, zodat hij een goed leven kon hebben en zichzelf kon zijn. Juist in de laatste weken begon hij op te bloeien. Hij werd opener en ging meer naar buiten. En toen gebeurde dit." De pijn om zijn dood blijft voelbaar. "Liever was ik het geweest. Ik gunde hem het leven dat nog voor hem lag."

Godsgeschenk
Toch ervaart Dushi in haar verdriet rust die zij aan haar geloof toeschrijft. "God draagt mij. Dat geeft me rust en vrede." Jerryson had voor haar een bijzondere betekenis. "Voor mij was hij een Godsgeschenk. Toen ik borstkanker had en chemo kreeg, bracht zijn moeder hem bij mij. Ik dacht: ik kan nu niet voor hem zorgen. Maar ik moest toch opstaan, hoe ziek ik ook was, om hem eten te geven. Ik zei altijd tegen hem: jij hebt mij erdoorheen gehaald."

In een periode waarin artsen weinig hoop gaven, bad zij om extra tijd. "Ik heb tegen God gezegd: geef me de kans om te blijven totdat hij ongeveer 25 jaar is geworden. Maar God had andere plannen." Toch probeert ze betekenis te vinden in wat er is gebeurd. "Ik zie hem als een zaadje dat onze ogen moet openen voor jongeren. Dat we meer tijd in hen steken en kijken wat hen beweegt. Wat brengt hen tot hun daden? We moeten niet oordelen op wat we zien."

Die gedachte geeft haar vrede. "Een zaadje moet sterven om te kunnen bloeien. Zo zie ik hem. Daardoor heb ik vrede." Volgens Dushi hoort bij die vrede ook vergeving. "Het is belangrijk dat we niet alleen anderen vergeven, maar ook onszelf."

Liefde en vergeving
Die houding strekt zich ook uit tot de politieagent die het schot loste. "Natuurlijk kan ik hem vergeven. Dat is het belangrijkste wat ons wordt gevraagd." Ze probeerde zelfs contact te zoeken. "Ik heb hem een brief gestuurd. Ik schreef dat we allemaal mensen zijn en fouten maken. Het enige wat ik hem kan geven is mijn liefde en God. Dat heb ik hem aangeboden."

Ze ziet het als een oproep tot meer menselijkheid. "Wat kunnen we doen voor de politie en voor jongeren? Dit is een wake-up call om meer empathie en meer liefde voor elkaar te hebben." Kort na het overlijden liep Dushi voorop in een stille tocht. Haar boodschap was duidelijk. "We gaan niet veroordelen en niet demonstreren, we gaan liefde geven."

Die houding sluit aan bij wie Jerryson volgens haar was. "Hij hield onvoorwaardelijk van mensen. Voor hem was iedereen goed. Als mensen zeiden dat hij met slechte jongens omging, vroeg ik: wie bepaalt wie slecht is?" Ze ziet in hem een verlengstuk van zichzelf. "Ik hielp mensen in de buurt en hij deed dat op school. Hij beschermde kinderen die gepest werden en hielp jongeren die in de jeugdzorg zaten. Als ik dat hoor, geeft me dat rust."

Hoewel haar betrokkenheid bij jongeren al langer bestond, heeft Jerrysons dood haar roeping verdiept. "Mijn liefde voor jongeren was er altijd, maar wat er met hem is gebeurd opent deuren. Het helpt mij om meer naar buiten te treden voor deze jongeren." Volgens haar gaat het vooral om aandacht. "Het gaat niet om geld, geef je tijd. Als je één jongere bereikt met je kennis of je aandacht, dan heb je al veel gegeven."

Het geloof vormt haar dagelijkse leidraad. "Elke ochtend bid ik: geef me wijsheid en de juiste woorden voor de mensen die ik ontmoet. Laat mij zien met Uw ogen en luisteren naar wat iemand nodig heeft." Ze ervaart dat als een gave. "Dat God door mij werkt, vind ik het mooiste wat ik van Hem mag ontvangen."

Een Bijbeltekst die haar houvast geeft is Jeremia 33 vers 3. "Daar staat: ‘Roep Mij aan en Ik zal je antwoorden.’ Als ik vraag, krijg ik antwoord." Tegelijk leeft ze met de overtuiging dat het afscheid niet definitief is. "Ik ga hem weer ontmoeten in de hemel. Daar kijk ik naar uit."

Aan jongeren wil ze een duidelijke boodschap meegeven. "Zoek Jezus. Hoe de omstandigheden ook zijn, Hij wil het beste voor je. Als je naar Hem roept, krijg je antwoord." De naam die zij draagt, zegt volgens haar veel over wat zij wil doorgeven. "‘Dushi’ betekent schat. Voor mij betekent het liefde geven. Als ik iemand zo noem, is dat alsof ik een geruststellende hand op zijn of haar schouder leg. Het is liefde geven."

Kijk hieronder het interview met Dushi in Hour of Power terug.