Dat meldt International Christian Concern, een waakhond op het gebied van christenvervolging. Masih wist dat het een "dodelijke valstrik" was, volgens zijn weduwe. Hij maakte zich de laatste drie dagen veel zorgen en vertelde haar "dat ze druk op hem uitoefenden om diep in dat riool af te dalen". Masih daalde uiteindelijk samen met een andere christelijke arbeider af in anderhalve meter afvalwater. Door de giftige gassen overleed Masih ter plekke. Zijn collega werd ernstig ziek maar herstelde in het ziekenhuis. Daarna werd hij ontslagen. 

WASA zorgde dat het lichaam van Masih uit het riool werd gehaald, maar liet het vervolgens op straat achter. Ze meldden de familie dat zij het lichaam weg moesten halen. Volgens de familie wijst dat erop dat de werkgever zich niet verantwoordelijk voelt voor de fatale gebeurtenis. 

De weduwe van Masih eist gerechtigheid voor haar man en stelt dat WASA hem tegen zijn wil dwong in het riool te werken. WASA ontkent echter verantwoordelijkheid en beweert dat Masih was ingehuurd als aannemer. Dat doen ze naar eigen zeggen bewust om aansprakelijkheid te vermijden. Het is niet de eerste keer dat een christen overlijdt als gevolg van systematische discriminatie in Pakistan.

De christelijke gemeenschap, die onder de armoedegrens leeft, vormt een groot deel van deze arbeidssector. Minder dan 2 procent van de Pakistaanse bevolking is christen, maar zij bezetten 80 procent van de sanitaire banen. Deze arbeiders krijgen geen adequate training of beschermende uitrusting en worden zonder veiligheidsmaatregelen de riolen ingestuurd. Werknemers die dat weigeren, worden bedreigd met ontslag. 

Christelijke werknemers krijgen opzettelijk de gevaarlijkste en meest ongewenste banen toegewezen. De Center for Legal Justice (CLJ) meldt dat tussen 2011 en 2023 minstens 40 christenen hun leven verloren in riolen door een gebrek aan training en veiligheidsmiddelen. Arbeiders weigeren gevaarlijke opdrachten vaak niet, zelfs als dit hun leven kan kosten, omdat baanverlies een risico is dat ze zich niet kunnen veroorloven. Veel van hen zijn de enige kostwinners van hun gezin.

Sanitair werk in Pakistan is onderverdeeld in droog en nat werk. Droog werk omvat voornamelijk vegen en afvalbehandeling, terwijl nat werk de omgang met menselijk afval en rioolwater betreft. Dit laatste is gevaarlijk en soms dodelijk door blootstelling aan giftige gassen of verdrinking. Het Pakistaanse sanitaire systeem is grotendeels afhankelijk van handarbeid. Overheidsinstanties vermijden al decennialang vaste aanstellingen en huren werknemers in via contracten of daglonen om verantwoordelijkheid voor gezondheidsverzekeringen en sterfgevallen zoals die van Masih te omzeilen.