Isaac ontmoette onlangs scriba dr. Kees van Ekris tijdens een bezoek van een PKN-delegatie aan Israël en de Palestijnse gebieden. Hij begon het gesprek met een confronterende vraag: 'Waarom ontmoeten we elkaar eigenlijk?' Volgens hem blijven kerkelijke delegaties vaak steken in woorden van medeleven, zonder dat dit leidt tot duidelijke stellingname of politieke consequenties.

'Pijn aan beide kanten'
Isaac reageert onder meer op interviews die Van Ekris gaf na afloop van de reis. Daarin spreekt de scriba over 'diepe trauma’s aan beide kanten' en benadrukt hij de complexiteit van het conflict. In dit interview beschreef Van Ekris hoe hij in kibboets Be’eri 'de beklemming van de dood' voelde na de aanval van Hamas op 7 oktober 2023. Tegelijk zag hij op de Westelijke Jordaanoever het onrecht van landinname, dat volgens hem 'ook van ons een sterk protest vraagt'.

Isaac vindt dat deze benadering leidt tot wat hij noemt “valse symmetrie”. Volgens hem is er geen sprake van een gelijkwaardig conflict, maar van structurele onderdrukking. Hij spreekt expliciet over genocide in Gaza en apartheid in de Palestijnse gebieden. Dat zijn volgens hem geen valse beschuldigingen, maar termen die door internationale juristen en mensenrechtenorganisaties worden gebruikt.

Tegelijkertijd is er stevige kritiek op die kwalificatie. Het dodental in Gaza wordt doorgaans gebaseerd op cijfers van het ministerie van Volksgezondheid in Gaza, dat onder Hamas valt. Critici stellen echter dat deze cijfers geen onderscheid maken tussen strijders en burgers, geen doodsoorzaak vermelden en ook natuurlijke sterfgevallen meenemen in het totaal. Daarbij wordt betoogd dat een aanzienlijk deel van de doden Hamasstrijders betreft en dat ook interne geweldsincidenten en mislukte raketlanceringen slachtoffers hebben veroorzaakt.

Leerweg of uitstel?
Van Ekris schreef eerder in een brief aan gemeenteleden dat 'de situatie in het Midden-Oosten mij verscheurt' en dat de kerk zoekt naar woorden die recht doen aan beide volken. 'We spreken vanuit verbindingen', aldus de scriba. Hij benadrukt dat de PKN zich uitspreekt tegen extreem militair geweld en tegelijk vasthoudt aan de onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël.

Isaac erkent het verlangen naar vrede, maar vraagt zich af of de kerk werkelijk luistert als zij weigert om harde termen als genocide en apartheid zelf te gebruiken. Luisteren, zo stelt hij, betekent in Bijbelse zin ook bereid zijn tot bekering en verandering.

Profetische roeping
Volgens Isaac staat de geloofwaardigheid van de kerk op het spel. De kerk is niet alleen geroepen om te rouwen, maar ook om de waarheid te spreken. Hij vraagt zich hardop af of Palestijnse christenen delegaties nog moeten blijven ontvangen als hun oproepen tot duidelijke solidariteit structureel onbeantwoord blijven.