"Mijn ouders waren onkerkelijk en zijn ook niet in de kerk getrouwd, wat overigens heel bijzonder en uitzonderlijk in die tijd was", vertelt Budding allereerst over zijn jeugd. "Maar op een gegeven moment kwam een broer van mijn moeder tot bekering en die begon heel de familie te waarschuwen. Mijn moeder vertelde wel eens: 'Als zijn fiets er stond, ging ik terug. Want dan begon hij weer.' Mijn oom wilde niet dat er iemand verloren ging. Zijn ouders en van de tien kinderen uit het gezin waaruit mijn moeder afkomstig was, zijn er uiteindelijk acht naar de kerk gegaan. Mijn grootouders overigens ook."

Bij de Heere Jezus op school komen
Zij sloten zich aan bij een kerk van bevindelijke signatuur, vertelt Budding. "Dat is op zich heel bijzonder. Aan die oom heb ik ook persoonlijk mooie herinneringen. Ik herinner mij dat ik zes jaar geworden was en dat mijn moeder en ik een bezoek aan mijn oom brachten. Ik zou naar de 'grote school' gaan, zo heette dat toen. Toen we er waren, mocht ik mijn oom helpen met boontjes plukken. Toen zei hij: 'Ja, Dikkie, zo werd ik genoemd, 'je wordt toch al een beetje groot en dan mag je naar de grote school. Maar jochie, het is nog veel belangrijker dat je bij de Heere Jezus op school komt en dat je echt door Hem bekeerd wordt.' Dat ben ik nooit vergeten. Hij was de eerste die echt zorg had voor mijn ziel."

Budding weet nog precies wanneer hij bij de Heere Jezus op school kwam. "Ik was toen zeventien. Hoewel mijn ouders door mijn oom kerkelijk geworden waren, wendde ik mij door allerlei omstandigheden, maar vooral vanuit mijn eigen afkeur helemaal af van God. Vanaf mijn veertiende jaar wilde ik eigenlijk niet meer naar de kerk. Mijn vader was inmiddels ook afgehaakt."

Biddag 1962
Maar op zeventienjarige leeftijd kwam er in het leven van Budding een plotselinge en krachtige verandering. "Het was de biddag van 1962, ik was toen 17 jaar oud. Ik had aan biddag niet gedacht en om naar de kerk te gaan al helemaal niet. Het was gewoon niet in mijn gedachte geweest, zo ver leefde ik ook van God en die dingen af. Totdat mijn moeder na het eten vroeg: 'Ga je vanavond ook naar de kerk? Ik antwoordde: 'Mens, ik prakkiseer er niet over.'

Elke avond ging ik even naar mijn oma, ze woonde op zo'n 100 meter bij ons vandaan. Vaak was ik er zomaar even tien minuutjes, dat was een gewoonte. Ik stapte net de deur van mijn ouderlijk huis uit en ik kreeg een onweerstaanbaar verlangen om naar de kerk te gaan. Ik moest naar de kerk en ik wilde naar de kerk.

Toen ik bij oma kwam, vroeg ze iets wat ze anders nooit vroeg: 'Ga je ook naar de kerk vanavond?' Ik antwoordde bevestigend. Toen ik daarvoor in de kerk kwam, lag ik net als veel jongeren met mijn hoofd op de bank en hoorde ik verder niets. Maar die avond, ds. Bakker preekt over de tekst 'Geef ons heden ons dagelijks brood', dronk ik elk woord in en geloofde ik. Ik werd er diep van overtuigd: dit is de waarheid van God. Sindsdien ben ik een ander mens geworden."

De beelden zijn afkomstig uit een aflevering van de serie Getuigend Gesprek. In deze serie, te zien op het YouTube-kanaal Evangelie Herauten, rijdt presentator Robert Jansema het hele land door om met predikanten in gesprek te gaan. Wat drijft hen? Hoe zagen en zien zij de hand van God in hun dagelijks leven? Klik hier om het volledige gesprek met ds. D. J. Budding terug te zien.