In de kerk hoort ruimte te zijn voor het individu
Ik raak steeds meer overtuigd dat de kerk een plaats is waar ruimte hoort te zijn voor het individu, binnen de bescherming en afspraken van de groep. Kern-zijn is geen zondagsgewoonte, maar betreft het hele leven van de gelovigen. Als leider ben je niet geroepen om alleen op zondag en woensdagavond met mensen bezig te zijn, het is een levensstijl. Vandaar ook dat leiderschap in de kerk een roeping is: het vraagt meer dan een reguliere baan en als je er geen persoonlijke passie in hebt, brand je op.
Niet elke Bijbelleraar is een pastorale voorganger of andersom. Sterker, vaak zijn dit spanningsvelden waarin leiders andere type leiders nodig hebben. Daarom is een meervoudig leiderschap van zulk groot belang en gezond voor de lange termijn. Hoe men daar invulling aangeeft, is vaak cultureel bepaald. Men moet echter de denkwijze hebben om hetgeen het beste is voor de mensen in de gemeente voorop te stellen en niet het eigenbelang van de leider(s). We kunnen allemaal zien wat er gebeurt met leiders die op voetstukken gezet worden of alleenheersers zijn: trots komt voor de val.
Praatmee