En toen was er een tumor...

Vorig jaar kwam ik in de positie dat geen mens me nog kon helpen. Ik klopte aan bij de Crisisdienst GGZ en werd naar huis gestuurd, ondanks dat ik aangaf dat het voor mij niet veilig was. Ik bleef zo veel mogelijk buiten rondlopen en de tweede nacht belde ik weer 112. De politie kwam me opzoeken en nam me mee naar het bureau. De GGZ wilde me niet eens te woord staan. Politieagent Paul was zo vriendelijk mee te denken en heeft bij mij thuis alle scherpe voorwerpen weg gehaald en weggegooid. Pas toen durfde ik weer thuis te zijn.
Dit was het derde jaar op rij dat de geestelijke nood zo hoog opliep dat ik suïcidaal werd en er geen echte hulp was, behalve de ambulante zorg die ik al jaren ontving. Ik wilde deze keer niet dood, ik wilde hulp. Die was er niet. Opname-mogelijkheden waren er steeds niet. Voorheen werd dan afgesproken dat ik meer medicatie zou slikken om tot rust te komen. Deze keer wilde ik dat niet meer.







































Praatmee