Cvandaag publiceerde eerder al een uitgebreid artikel over het verhaal van de familie Krol. In dit gesprek lag de nadruk op de rauwe beginfase na Yorans verdwijning en op hoe geloof en twijfel vanaf het eerste moment naast elkaar bestonden.

“Het afscheid was heel normaal”
Mirjam herinnert zich de avond van Yorans vertrek als alledaags. Hij stapte op de fiets om naar het jongerencentrum te gaan. Ze lette nog even op zijn verlichting. “Ik dacht: ‘Doet je lamp het wel goed?’”, vertelde ze. Yoran stelde haar gerust. “Hij zei: ‘Voor is niet zo fel, maar achter is feller.’” Ze antwoordde: “Nou, dat is het belangrijkste.” Er was niets dat wees op wat zou volgen. “Ik heb waarschijnlijk ‘doei, tot straks’ gezegd”, zei Mirjam. “Het was heel normaal. Je denkt geen moment dat je hem nooit meer terug zult zien.”

Toen Yoran niet thuiskwam, sloeg de ongerustheid bij Daniël meteen om in actie. “Yoran was altijd op tijd thuis”, vertelde hij. Ze hadden zelfs afgesproken dat hij iets later mocht komen. “Normaal elf uur, maar die avond mocht hij om half twaalf thuis zijn.” Toen dat moment verstreek, belden ze het jongerencentrum. “Hij was daar niet.” Daniël stapte in de auto en reed die kant op.

“Alles gebeurde tegelijk”
Het kantelpunt kwam toen vrijwilligers belden dat er een fiets op de brug stond. Daniël ging erheen. “Dat zijn de zwaarste kilometers in mijn leven geweest”, zei hij. “Ik wist eigenlijk al wat ik ging aantreffen.”

Op de brug herkende hij onmiddellijk Yorans fiets. “Ik zag de beschadigingen en de reparaties die ik zelf had gedaan. Ik heb zijn naam geschreeuwd, maar de omstandigheden waren overweldigend. Het waaide heel hard. Mijn woorden vielen meteen weg.”

Mirjam was intussen thuis, in shock. Ze beschreef de eerste nacht in korte woorden. “Koud. Trillerig. Het duizelde.” De politie stond in huis. “Het was allemaal zo onwerkelijk.” Terwijl de emoties over elkaar heen buitelden, moest er gehandeld worden. “Foto’s zoeken. Vragen beantwoorden.” Alles gebeurde tegelijk.

“God was er wel”
Op de vraag waar God was in die eerste uren, gaf Daniël geen afgerond antwoord, maar een ervaring. “God was er wel.” Op de brug, in zijn radeloosheid, riep hij het uit. “Tegelijkertijd hoorde ik van binnen een stem die zei: ‘Daniël, je bent niet alleen.’”
In dezelfde adem zei hij ook: “Maar ik voelde me wel alleen.” Die spanning bleef. Vanaf het begin hield hij rekening met de mogelijkheid dat Yoran te water was geraakt. “Die fiets hoorde daar niet te staan.” Hij keek over de railing. “Het water kolkte. Het stroomde heel snel.”

Vragen
In de dagen en weken daarna bleven de vragen terugkomen, vooral wanneer Daniël opnieuw over de brug fietste. “Dan klinken ze weer: Yoran, hoe voelde jij je toen je hier fietste? Was je radeloos? Was je verdrietig? Was je boos?”

Daarachter lag de grotere vraag waarop hij geen antwoord vond. “Waarom gebeuren dit soort dingen?” Daniël vertelde dat hij uiteindelijk geen verklaring kreeg, maar wel troost. Niet in woorden, maar in nabijheid. “Ik ervoer dat Jezus tegen me zei: ‘De tranen die jij huilt, die huil ik ook.’”

Mirjam sprak open over haar eigen worsteling. Ze zei dat ze God soms juist heel dichtbij ervoer, maar dat dit het gemis niet verzachtte. “Ik heb tegen God gezegd: ik ervaar U zo dichtbij, maar liever heb ik mijn zoon en dan ervaar ik U maar niet.” Ze voegde eraan toe: “Zo diep gaat dat.”

Toch bleef er hoop, hoe rauw ook. Mirjam verwoordde het beeld dat haar houvast gaf. “Hij wist die nacht de hand van Jezus niet te grijpen, maar hij is wel in zijn armen terechtgekomen.” Daniël zei het zonder aarzeling: “Ik weet waar hij is.”

Meeleven en rouw
De vermissing van Yoran kwam groot in het nieuws en leidde tot een massale zoekactie. Het meeleven was overweldigend. “Er is in die eerste periode meer dan vijftig keer voor ons gekookt”, vertelde Mirjam. “Kaarten, bloemen, mensen aan de deur, berichten.” Ze voelde zich gedragen, maar benoemde ook de andere kant. “Tegelijk moet je hier zelf doorheen.”

Yoran werd nooit gevonden. Daniël sprak over de omstandigheden die nacht. “Het water stroomde ongeveer vijftien kilometer per uur.” En dan de nuchtere constatering die blijft schrijnen. “Het is zo’n zestig kilometer naar zee.” Wat bleef, was hun belofte. Aan elkaar en aan God. “We laten elkaar niet los en we laten God niet los”, zei Daniël. "Alleen deze belofte heeft ons geholpen om te blijven staan, midden in een werkelijkheid die niet te bevatten is."

Kijk hieronder het interview met Daniël en Mirjam terug in Hour of Power.