Tijdens het gesprek kwam ook hun trouwbijbel ter sprake. Het kerstevangelie werd gelezen en het gesprek verschoof naar het thema vrede. Een beladen woord, zo bleek. “Er was geen vrede”, zegt Mirjam. Handy beaamt dat. “Nee. Er was onrust, ruzie en geen communicatie.” Mirjam vat het samen: “Op een gegeven moment was er alleen nog stilte in huis.”

Liefde en een jong begin
Handy Tims werd als kind geadopteerd uit Indonesië en groeide op in een christelijk gezin in het Gooi, samen met zijn eveneens geadopteerde broer. “We zijn goed opgegroeid”, vertelt hij. “In een hervormd gezin.” Op uitnodiging van zijn zus ging hij een keer mee naar de jeugddienst van de kerk waar Mirjam kwam. Wat bedoeld was als een kennismaking, kreeg direct betekenis. “Toen we elkaar zagen, was het meteen duidelijk”, herinnert Mirjam zich. Handy zegt het zonder aarzeling: “Liefde op het eerste gezicht. Honderd procent.”

Mirjam was diep geworteld in haar geloof, Handy was zoekend. Toch voelde hij zich aangetrokken tot haar wereld. “De warmte in haar gezin en de manier waarop zij met elkaar omgingen, raakten mij”, zegt hij. “Daardoor ben ik met hen meegegaan naar de kerk.” Ze trouwden jong. Mirjam was achttien. Het leven leek voor hen open te liggen.

Afwijzing die zich vastzette
Na hun huwelijk begon bij Handy een innerlijke worsteling die hij lange tijd had weggedrukt. Zijn adoptie ging steeds zwaarder wegen. “Iedereen ervaart adoptie anders”, zegt hij, “maar voor mij raakte het de kern van mijn bestaan. In die kern zit een ervaring van afwijzing.” Die pijn werkte door in zijn hele leven. “Het beïnvloedde hoe ik mijzelf zag en hoe ik mij tot anderen verhield.”

Zijn karakter veranderde. “Hij werd steeds meer gesloten”, vertelt Mirjam. “En op een gegeven moment was er alleen nog stilte.” Handy herkent dat. “Door die pijn liet ik mensen niet meer toe tot mijn hart.”

Tegelijkertijd stapelden de praktische problemen zich op. Handy verloor zijn baan, maar durfde dat niet te vertellen. “De schaamte was te groot”, zegt hij. “Ik hield de schijn op en schoof problemen vooruit.” Tot het niet langer vol te houden was. “Er kwam geen salaris meer binnen. Alles wat verkocht kon worden, had ik al verkocht.”

Een noodkreet tot God
Bij Mirjam groeide het besef dat er iets fundamenteel niet klopte. “Mijn onderbuikgevoel zei al lange tijd dat er iets niet in orde was”, vertelt ze. In die periode zocht ze God intens. “Als ik alleen thuis was, was dat mijn tijd met God. Dan zong ik en aanbad ik.” Uiteindelijk knielde ze neer. “Ik heb gebeden: ‘Heer, er klopt iets niet. Geef mij een teken. Doe iets, God. Ik trek dit niet meer.’”

De waarheid kwam aan het licht. Handy vertrok uit schaamte. “Ik liet alles achter en dacht: zoek het maar uit.” Hij raakte dakloos en verloor het contact met zijn gezin. “Ik zat in een donkere wolk”, zegt hij. “Ik kon niet meer helder denken en het raakte me nauwelijks nog wat er met anderen gebeurde.”

Om de pijn te verdoven gebruikte hij alcohol. “Je probeert warm te blijven met goedkope drank”, vertelt hij. “Als je je niet op tijd meldt bij instanties, kun je niet overnachten.” Eén moment staat hem scherp bij. “Ik stond vroeg in de ochtend bij een bakker in het centrum, bij de warmteroosters. Dat besef, dat ik daar stond om warm te worden, maakte duidelijk: dit kan niet langer zo doorgaan.”

“Er kwam rust over me”
Via de voorganger van hun oude kerk kwam Handy terecht bij Victory Outreach in Almere, een opvangprogramma voor mensen die vastgelopen zijn. Daar kwam het keerpunt. “Ik zat op mijn knieën en bad: ‘God, ik wil veranderen en mijn leven weer oppakken, maar ik kan het niet alleen.’” Wat daarna gebeurde, beschrijft hij ingetogen. “Er kwam rust over me. Die donkere wolk verdween. Ik kon weer vooruit kijken. Dat was voor mij het keerpunt.”

Terwijl Handy werkte aan herstel, stond Mirjam alleen voor de zorg voor de kinderen. Plotseling stonden deurwaarders voor de deur en dreigde zij met de kinderen haar huis te verliezen. In paniek belde ze haar vader. Haar ouders kwamen direct. In de keuken brak ze. “Ik heb geroepen: ‘Wat is dit? Hoe kan dit?’” Haar vader nam het voor haar op. “Hij zei: ‘Wij zijn fatsoenlijke mensen en wij spreken de waarheid.’ Daarna werd gezegd: ‘Ik hoor een noodkreet bij uw dochter. We gaan een oplossing vinden.’”

Mirjam mocht blijven. “Met bidden en hard werken”, zegt ze. Van herstel in hun huwelijk was toen nog geen sprake. Scheiden leek onafwendbaar. “Het raakte me nauwelijks nog”, zegt Handy. “Ik zat zo diep.”

Geen tweede verliefdheid, wel herstel
Langzaam kwam er weer contact. Vergeving werd onderdeel van het proces dat Handy doormaakte. “Dat hoorde ook bij Mirjam en de kinderen”, zegt hij. Mirjam benadrukt dat het herstel allesbehalve vanzelf ging. “Het was geen romantisch verhaal. Er moest hard gewerkt worden.”

Voor Handy betekende dat vooral daden laten spreken. “Mijn woorden waren niets meer waard”, zegt hij. “Het enige wat telde, was tijd en consequent gedrag.” Ook de kinderen hadden die tijd nodig. “De oudste heeft alles bewust meegemaakt”, vertelt hij. “Dat laat sporen na.”

Uiteindelijk besloten zij samen hulp te zoeken bij een relatietherapeut. Mirjam had daar lang voor gebeden. “Ik heb gebeden: ‘Heer, er moet iets gebeuren, anders redden we het niet.’” Handy ging met tegenzin mee. “Ik had al veel gesprekken gehad, maar ik heb daar geleerd om te praten en te delen. Communicatie werd voor ons essentieel.”

Kerst als nieuw begin
In 2015 trouwden zij opnieuw. Niet omdat alles vergeten was, maar omdat zij bewust kozen om samen verder te gaan. “De liefde van God en het geloof maakten dat mogelijk”, zegt Handy. Mirjam vult aan: “In die pijn en dat verdriet, met God in het midden, ontstond er weer ruimte.”

Kerst kreeg voor hen een diepe betekenis. “Het staat voor een nieuw begin”, zegt Mirjam. Handy knikt. “Voor mij ook. Het begin hier, met de weg richting Pasen.”
Aan het einde noemden zij hun Bijbeltekst. Mirjam koos Psalm 46. “Wees stil en weet dat Ik God ben.” Handy noemde Jozua. “Wees sterk en moedig, want Ik ben met je in alles wat je doet.”

Kijk hieronder het interview met Handy en Mirjam terug in Hour of Power.