In 2026 is opnieuw pijnlijk duidelijk geworden hoe kwetsbaar vrede en veiligheid in het Midden-Oosten zijn. Oorlogen, onderdrukkende regimes, sociaal onrecht en een toenemende invloed van militante islamitische groeperingen drukken een zware stempel op de levens van miljoenen mensen. Onder hen bevinden zich de overgebleven christenen, voor wie christenvervolging als bijkomende factor het leven extra onzeker en vaak bijna ondraaglijk maakt.

Waar dreigt de kerk te sterven?
Bijna alle Midden-Oosterse landen staan in de Ranglijst Christenvervolging 2026, het overzicht van de vijftig landen waar christenen het zwaarst worden vervolgd om hun geloof. Op welke plekken staan deze landen en hoe gaat het er met de christenen?

Plek 3: Jemen
Christen zijn in Jemen is levensgevaarlijk. Bekeerlingen riskeren de doodstraf. Er zijn naar schatting enkele duizenden christenen over. Dit jaar zijn tientallen christenen gevangengenomen, die vermoedelijk nu zeer slecht worden behandeld. Door de overweldigende druk overwegen steeds meer geheime gelovigen om Jemen te verlaten. 

Plek 6: Syrië
In vijftien jaar tijd zijn naar schatting 1,5 miljoen christenen uit Syrië gevlucht. Eerst voor de dictatuur en burgeroorlog, sinds eind 2024 vanwege toenemend islamitisch extremisme. Open Doors schat dat er nog ongeveer 300.000 christenen over zijn.  >

Plek 10: Iran
Al jaren komen er in Iran veel christenen bij. De regering ziet deze bekeerlingen als ‘spionnen’ en ‘collaborateurs’, velen staan onder extreme druk. Hulp bieden aan deze ex-moslims is ook uit den boze. Ieder jaar emigreren duizenden christenen, wat vooral het leiderschap in de kerk verzwakt.

Plek 13: Saoedi-Arabië
Christenen in Saoedi-Arabië, veelal arbeidsmigranten uit Azië en Afrika, hebben het moeilijk. Ook is er een kleine groep christenen van Saoedi-Arabische komaf. Wordt hun geloof ontdekt, dan krijgen zij te maken met zware onderdrukking, vooral vanuit familie.

Plek 18: Irak
In Irak zijn nog ongeveer 187.000 christenen over. Aan het begin van de 21e eeuw waren dat er nog ongeveer 1,5 miljoen. Gelukkig zijn er ook christenen die besluiten terug te keren om het licht van Christus te verspreiden. 

Plek 38: Oman
Er zijn twee groepen christenen in Oman: christelijke arbeidsmigranten en bekeerlingen vanuit de islam. In het recente verleden zijn veel buitenlandse christenen het land uitgezet, op verdenking van evangelisatie. Ex-moslims lopen grote risico’s.

Plek 41: Turkije
Een Turk hoort moslim te zijn, is de heersende opvatting. Honderd jaar geleden was zelfs een kwart van de inwoners van Turkije christen. Vandaag de dag vormen de overgebleven 251.000 christenen een minderheid van slechts 0,3% van de bevolking.

Plek 42: Egypte
Christenen zijn in Egypte tweederangsburgers. In bepaalde gebieden zijn christenen een kwetsbare minderheid die regelmatig wordt aangevallen door radicale groeperingen. Veel christenen zien geen andere mogelijkheid dan hun land te verlaten.

Plek 44: Qatar
Net als in Oman bestaat de groep christenen in Qatar uit arbeidsmigranten en ex-moslims. Wie ervan wordt verdacht moslims te bekeren tot het christendom, kan rekenen op een gevangenisstraf. Bekeerlingen worden vervolgd door de eigen familie en de overheid.

Plek 49: Jordanië
De autoritaire islamitische overheid van Jordanië houdt niet-traditionele kerken scherp in de gaten. Extremisten en jihadisten die terugkeren uit naburige conflictgebieden vormen een bedreiging voor de christenen, waarvan er steeds meer overwegen Jordanië te verlaten.

Uittocht van christenen uit Syrië
Een van de landen waar het christelijk geloof dreigt te sterven, is Syrië. Al jaren is er een uittocht van christenen gaande en dit jaar steeg het land van de achttiende naar de zesde plaats op de Ranglijst Christenvervolging.

“Er ontbreekt hier toekomstperspectief”, legt Youssef*, een voorganger uit Noordoost-Syrië, uit. “De landelijke en lokale overheden functioneren slecht, het is een bestuurlijke chaos. Er is geen plan om de economische problemen en groeiende werkloosheid op te lossen. We voelen ons niet veilig onder de nieuwe islamitische overheid. De maatschappij radicaliseert, jihadistisch gedachtegoed sluipt binnen op scholen.”

“Door het totale gebrek aan voorzieningen en zorg, zoeken veel mensen hun toevlucht bij de kerk. Mensen kunnen nergens anders terecht. Het is voor een kerk heel moeilijk iedereen te helpen”, geeft de vermoeid ogende voorganger toe. “Tegelijk creëert dit soort moeilijke omstandigheden veel kansen om anderen buiten de kerk te dienen en te evangeliseren.”

De voorganger is er zeker van dat veel meer christenen zouden vertrekken, als er niet zoveel obstakels waren. “Het is ontzettend moeilijk om te emigreren. Wij hopen niet dat er nog meer christenen vertrekken. We willen dat ze blijven en een bron van zegen zijn voor het land, zoals christenen de afgelopen eeuwen zijn geweest. In het verleden zorgde de christelijke invloed ervoor dat de bevolking niet radicaliseerde en gematigd bleef. Ik geloof dat Syrië onherkenbaar verandert wanneer er geen christenen meer zijn.”

Youssef sluit af: “Ik geloof dat alleen de Here God de toekomst van Syrië en de christenen in dit land bepaalt. En ik geloof in de goedheid van de Here God die ons in dit land geplant heeft.”

De prijs om te blijven in Irak
Ook in Irak neemt het aantal christenen al jaren in hoog tempo af. Bisschop Chimon herinnert zich dat in zijn wijk in Bagdad twee decennia geleden bijna net zo veel christenen woonden als nu in heel Irak. “En dat was nog maar één wijk. Mijn familie was in die tijd een van de families die doodsbedreigingen kreeg van al-Qaeda. Dat was in 2006. Op een dag vonden we in onze tuin een kogel, gewikkeld in een papier dat in bloed was gedrenkt. We openden het papier en er stond: je moet binnen 24 uur vertrekken, anders word je gedood.”

Bijna elke christen is vervolgd, en veel families zijn het land ontvlucht. Bisschop Chimon: “Om hier te blijven, moet je een getuige zijn. En getuigen kan niet zonder een prijs te betalen, want er zijn gevolgen als je in Irak een getuige van Jezus Christus bent. En tegelijkertijd betaal je ook een prijs als je vertrekt. Voor wie overweegt te emigreren: ik begrijp je, want ik heb in dezelfde situatie gezeten.”

“Sinds mijn kindertijd ken ik niet anders dan leven in oorlogen, van de ene oorlog naar de andere. Daarom is het zo belangrijk dat er in Irak een voorbeeld is van liefde en vergeving, zodat we leren samenleven met andere gemeenschappen, elkaar onvoorwaardelijk liefhebben en vergeven. Een van de redenen waarom ik ben gebleven, is om een getuigenis te geven aan de jongeren. Om een drager van hoop te zijn voor de volgende generatie christenen in Irak.”

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van Open Doors en met toestemming overgenomen door Cvandaag.