Arón was met een geldig paspoort en een retourticket op reis gegaan. Kort voor zijn geplande vlucht naar huis kreeg hij een e-mail van de luchtvaartmaatschappij waarin hem werd meegedeeld dat hij niet meer welkom aan boord van de terugvlucht was. Sindsdien zit hij vast in het buitenland, zijn visum verloopt bijna en zijn toekomst is onduidelijk. “Ik voel me rusteloos en onzeker, maar ik blijf vertrouwen op de Heer”, reageert Arón.

Dit is niet de eerste keer dat hij tegenwerking van de overheid ondervindt. Vorig jaar kostte de verlenging van zijn paspoort hem om onverklaarbare redenen maanden, een proces dat normaal gesproken slechts 15 dagen duurt. Bovendien heeft de regering in 2023 de wettelijke status van zijn kerk ingetrokken, een vereiste voor kerken om officieel in Nicaragua actief te mogen zijn. Deze maatregel maakte deel uit van een bredere aanscherping van de regels door de regering, die de afgelopen jaren heeft geleid tot de sluiting van meer dan 3500 organisaties.

Voor Arón staan deze incidenten niet op zichzelf. Hij ziet ze als onderdeel van een bewuste poging om christelijke leiders te onderdrukken als hun boodschap als kritisch tegenover het regime kan worden beschouwd. “De kerk heeft het moeilijk. We hebben het gevoel dat we voortdurend in de gaten worden gehouden, wat onze vrijheid om het evangelie te prediken beperkt en onze emotionele gezondheid aantast”, zegt hij.

Een systematische strategie van onderdrukking
Het verhaal van Arón is onderdeel van een groeiende trend. Volgens Open Doors is dit jaar aan ten minste drie andere predikanten de toegang tot of juist het verlaten van Nicaragua ontzegd. In april werden bijvoorbeeld de paspoorten van een predikant en zijn hele gezin in beslag genomen toen zij naar het buitenland wilden reizen; deze documenten zijn nog steeds niet teruggegeven.

Religieuze leiders zijn niet de enige doelwitten van de regering. Journalisten, mensenrechtenactivisten en leiders van maatschappelijke organisaties die als ‘staatsvijanden’ worden bestempeld, hebben ook te maken gehad met reisbeperkingen.

Het observatorium Monitoreo Azul y Blanco, een interdisciplinair team dat zich richt op het aan het licht brengen van mensenrechtenschendingen in Nicaragua, meldt dat ten minste 290 Nicaraguanen in de afgelopen 13 maanden de toegang tot hun land is ontzegd, vaak zonder enige juridische onderbouwing.

'De praktijken van verbanning en denationalisatie die door het regime van Ortega worden toegepast, vormen ernstige schendingen van het internationaal recht', aldus de organisatie in een recente verklaring. Deze stille, bureaucratische vormen van onderdrukking worden gebruikt om afwijkende meningen te bestraffen en oppositiestemmen het zwijgen op te leggen, waarschuwt de organisatie.

Hoewel de situatie het afgelopen jaar is verslechterd, is deze strategie niet nieuw. Sinds de herverkiezing van Ortega in 2011 heeft het regime zijn greep gestaag versterkt, vooral na de massale protesten in 2018. De steeds verder toenemende staatscontrole heeft grote gevolgen voor kerken en geloofsgemeenschappen. 

Open Doors en andere organisaties blijven een stijgend aantal gevallen documenteren, en zien een alarmerende trend van staatsintimidatie gericht tegen geestelijk leiders.

Stille ballingschap
In tegenstelling tot arrestaties of openbare hardhandige optredens, vinden deze gedwongen ballingschappen vaak in stilte plaats – bij luchthavenbalies of immigratiecontroleposten. Maar de gevolgen zijn niet minder ernstig. Arón, al meer dan tien jaar predikant, is nu afgesneden van zijn gezin, zijn gemeente en zijn missie. “Behalve tijdens de donkerste dagen van de oorlog in de jaren tachtig, was er altijd vrijheid om het evangelie te prediken”, zei hij. “Nu leven we in een tijd van angst en onzekerheid. Als je openlijk over Christus spreekt, kun je een doelwit worden.” Toch laten veel christelijke leiders een veerkrachtig geloof zien. “De regering kan kerkgebouwen sluiten, de officiële vergunning intrekken en de toegang tot het land weigeren, maar ze kan het vuur van God in de harten van Zijn volk niet doven”, zegt Mauricio*, een andere evangelische leider die nog steeds in Nicaragua werkzaam is.

Dit artikel is overgenomen van de website van Open Doors.