Een geloof onder vuur
"Wat blijft er over van je geloof als je jarenlang hebt gepreekt over 'je vijanden liefhebben' en je opeens als voorganger in de loopgraven staat?", vraagt Ruben zich hardop af. In Oekraïne volgde hij een dominee die de wapens opnam om zijn land te verdedigen. "Hij zei: 'We zijn geen aanvallers, we zijn verdedigers.' Maar tegelijk worstelde hij diep vanbinnen met zijn roeping als pastor, als vredesbrenger."

Ruben reisde met twee Oekraïense filmmakers drie jaar lang door het oorlogsgebied om een documentaire te maken over gelovige soldaten. Hij bezocht kerkdiensten waar het luchtalarm tijdens de preek afging, maar niemand de kerk verliet. "De preek ging over vergeving. Het stokte me letterlijk de adem. Ik dacht: jongens, ga alsjeblieft niet over vergeving preken nu. Hoe kun je vergeven als je dierbaren zijn vermoord? Maar dat is de kracht van hun geloof."

Verlamd door vragen
Tegelijkertijd werd Ruben zelf diep geraakt. Niet alleen door wat hij zag, maar ook omdat het raakte aan zijn eigen worsteling met God. "Wat mij het meest raakte, was dat het oké is om te zeggen: 'Ik snap het niet. Ik ben bang. Waar is God?' Die voorganger die jarenlang predikte: 'Vrees niet' – hij zei ineens: 'Ik ben doodsbang.'"

Hij toont een kogelhuls. "Die kreeg ik van de filmmakers. Geen slachtoffer, geen bloed – maar het is een herinnering. Want het punt is: we horen op het nieuws altijd het aantal doden, maar vergeten vaak de mensen die achterblijven. De vrouwen, kinderen, vaders, moeders, die verder moeten met het trauma."

Een vaderhart dat wachtte
Ruben weet wat wachten is. Met zijn vrouw bad hij elf jaar lang om kinderen. "In een evangelische gemeente krijg je vaak te horen: je moet gewoon geloven en bidden. Maar wat als je bidt en niets gebeurt? Wat zeg ik dan tegen mijn buurman? Ik getuig van een God die voorziet, maar ik zie het niet. Dat was voor mij een identiteitscrisis."

Hij worstelde met het idee van God als gever van wonderen. "God geneest, ja. Maar Hij laat ook dingen gebeuren. Hij huilt om Oekraïne. Maar soms grijpt Hij niet in. Ik moest leren dat mijn beeld van God niet compleet was."

En dan, na elf jaar, kwam het onverwachte: "Mijn vrouw zei ineens: 'Ik ben zwanger.' En ik dacht meteen: volgens mij is het een tweeling. En dat klopte. Nu ben ik de trotse vader van een tweeling. Maar ik weet ook: het vaderschap kwam niet vóór het leren wachten. God was in dat wachten."

Van succes naar leegte
In dezelfde periode liep hij tegen een burn-out aan. "Ik had net mijn bedrijf Living Image opgezet, reisde de wereld over, deed de worship in de kerk, leidde Alpha – ik deed alles tegelijk. En toen ging het licht uit. Letterlijk. Ik kon geen geluid meer verdragen, geen licht, niks. Ik was helemaal gestript." Op de heide, tussen de schapen, zocht hij stilte. "Ik dacht: nu gaat God tot me spreken. Maar het bleef stil. En toch... in die stilte ontdekte ik wie ik echt was."

Wat hem erdoorheen hielp, waren vier eenvoudige zinnen die hij dagelijks bad:
"Ik ben niet wat ik doe.
Ik ben niet wat ik heb.
Ik ben niet wat anderen van me vinden.
Ik ben Gods geliefde kind."

"Vooral die eerste drie moest ik echt op kauwen. Want als ik niks meer doe, wie ben ik dan? Geen kinderen, geen werk, geen rol – alleen maar ik. En dan zegt God: 'Je bent Mijn geliefde kind.' Dat is niet alleen een waarheid, dat is een fundament."

God in de pijn
Ruben gelooft dat het grootste getuigenis van een christen niet zit in succesverhalen, maar juist in het uithouden van de pijn. "God is niet alleen de genezer. Hij is ook de trooster. Dat betekent dat Hij in de pijn aanwezig is. En soms is daar de grootste schoonheid te vinden."

Wat hij heeft geleerd? "Dwing jezelf om stil te worden. Vraag je af: waar ervaar ik druk? Wat probeer ik zelf te fixen? En nodig God uit. Hij wacht. Hij dringt zich niet op. Maar Hij is er wél – precies daar, in het midden van jouw worsteling."

Bekijk hieronder het interview met Ruben terug in Hour of Power: