Het ene moment is er de belofte van vrede tijdens de maand ramadan, het volgende moment de schokkende realiteit van sektarisch geweld. Naast economische problemen heeft Syrië nu ook te kampen met een gewapend conflict. Dat dit zo plotseling gebeurde en de opeenstapeling van crisis op crisis doet de natie wankelen.

De tijd gaat door, maar er lijkt geen oplossing te komen voor een heel aantal problemen in Syrië. De geldcrisis duurt voort, waardoor mensen wat ze op de bank hebben staan niet op kunnen nemen. Veel bedrijven zijn zwaar geraakt, wat leidde tot ontslagen. Het gaat om bedrijven in de privésector die door deze crisis zijn getroffen maar ook om overheidsinstellingen waar medewerkers die aan het regime van Assad verbonden waren werden ontslagen. Het gevolg is een stijgende werkloosheid in heel het land.

Ramadan
Ramadan wordt ook wel ‘maand van goedheid’ genoemd. Als de maand begint, vasten moslims en het is interessant om te zien hoe het dit jaar samenvalt met het christelijke vasten. De sfeer van de ramadan is overal voelbaar; steden en markten bruisen en het is prachtig om te zien hoe iedereen iftars en traditionele vieringen met elkaar deelt. Dit jaar was het echter een beetje anders voor mij. Ik woon in een gebied zonder moskeeën, maar er werd een luidspreker geïnstalleerd om de adhan uit te zenden bij zonsopgang en zonsondergang, om het begin en het einde van het vasten te markeren.

Deze maand voelde als een verrassingsdoos, met elke paar dagen nieuwe uitdagingen. Het begon toen ik wakker werd met het nieuws van een plotselinge aanval. Een factie die loyaal is aan het oude regime van al-Assad lanceerde tijdens de eerste week van de ramadan een aanval op regeringstroepen. Deze aanval leidde tot een aanzienlijk aantal doden en stortte het westen van Syrië in een golf van geweld waarbij zowel Alawitische burgers als Alawitische gewapende groepen betrokken waren. Onder de slachtoffers waren ongeveer vijf christenen, die omkwamen simpelweg omdat ze in een gebied met veel Alawieten woonden.

Naast deze moorden werd de gemeenschap ook verscheurd door vernielingen. Ik hoorde van meer dan twintig christenen die bezittingen verloren, hun huizen werden geplunderd en auto’s gestolen. Tientallen anderen hadden te maken met beledigingen en grove taal waardoor ze zich onveilig voelden.

Angst hield hen in de greep. Het is verschrikkelijk om opgesloten te zitten in je eigen huis, waar je je veilig zou moeten voelen, en omringd te zijn door geweld. Ook al waren christenen niet het primaire doelwit, het risico dat er opeens wat zou gebeuren was constant aanwezig. Mijn vriend in Latakia vertelde me: “Het voelde alsof we keken naar een brand die onze eigen voordeur naderde”. Ze voegde eraan toe: “We konden niet slapen. Het waren een paar zware dagen, zo pijnlijk om te zien hoe vrienden en buren werden gedood of gewond raakten.” Ze vertelde ook dat christelijke gezinnen Alawitische gezinnen ter bescherming onderdak boden, een prachtig getuigenis van Gods licht dat schijnt door daden van medeleven in deze moeilijke tijden.

Bloeddonaties
In deze geweldsperiode werden diverse initiatieven gelanceerd in steden, waaronder in Aleppo, waar de Raad van Kerkleiders een actie voor bloeddonaties startte. De campagne werd gehouden in twee kerken om de gewonden te steunen. Daarnaast startte de Katholieke Scouts groep in Aleppo een actie om hulpgoederen zoals medicijnen, kleding en voedsel in te zamelen voor de getroffenen in de stad Banias, waar de meeste slachtoffers vielen.

Hoewel de gevechten tot nu toe binnen de gebieden met een Alawitische meerderheid zijn gebleven, is er vrees voor verdere verdeeldheid als andere groepen in het conflict worden betrokken.

In deze overgangsperiode voor het land wachtten alle Syriërs op de aankondiging van de grondwet die Syrië in deze periode van een wettelijk kader moet voorzien. Dit gebeurde midden in de geweldsuitbarsting. Analyse van de tekst van de grondwet (het is een tijdelijke grondwet die geldt voor de overgangsperiode van 5 jaar) laat zien dat gedane toezeggingen over het respecteren van de rechten van vrouwen en religieuze minderheden een belangrijke pijler van de nieuwe regering zijn gebleven. Het document laat echter ook zien dat er veel macht bij de president ligt en de islamitische wet de belangrijkste bron voor wetgeving is.

Verenigd thuisland
Zoals ik het zie kwam er toen een derde verrassing uit de verrassingsdoos. De Syrische president Ahmad al-Sharaa ondertekende een overeenkomst met de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF), waarin de integratie van deze strijdkrachten in het Syrische leger en andere staatsinstellingen werd vastgelegd. De overeenkomst bevestigde opnieuw dat de Koerdische gemeenschap een integraal onderdeel is van het Syrische volk en de staat.

Na de aankondiging barstte het feest los in alle gouvernementen, vooral in het oosten van het land. Dit vreugdevolle nieuws wordt gezien als een sprankje hoop op een betere toekomst, een verenigd thuisland dat alle Syriërs verenigt.

Naast de krantenkoppen over politieke onrust en economische ineenstorting, zijn er de menselijke verhalen: gezinnen die hun huis verliezen, gemeenschappen die uiteengereten worden door geweld, en de stille daden van moed. Dit alles duwt Syrië terug in de ernstigste crisis van het land, een crisis die wordt gemeten in levens die ontwricht zijn.

Onze levens zijn abrupt veranderd, maar ik blijf geloven dat Gods hand ons na deze beproevingen naar veiligheid zal leiden en ons in staat zal stellen om deze crises te overwinnen, zoals staat in Johannes 16:33: “Jullie zullen het zwaar te verduren krijgen in de wereld, maar houd moed: Ik heb de wereld overwonnen.”

Schuilnaam*

Dit artikel is overgenomen van de website van Open Doors.