Een ChristenUnie-prominent die ervoor kiest om namens een andere partij bewindspersoon te worden in een kabinet. Het is niet heel vreemd als er na een dergelijk besluit een storm van kritiek uitbreekt binnen een partij. Het was, tot voor kort, in de politiek niet heel gebruikelijk om je eigen club te verlaten, zeker niet bij de ChristenUnie. De reactie van Mirjam Bikker was begrijpelijk en volwassen. Door het besluit van Bruins werd ze onaangenaam verrast. Ze koos ervoor om niet op de persoon te spelen en dat sluit aan bij een leven uit genade. En het getuigt van wijsheid dat Bruins vervolgens zijn partijlidmaatschap heeft opgezegd.

Een groep christenen keurt de beslissing van Bruins af omdat hij een gevaarlijk kabinet zou faciliteren. Het is te vroeg om zo’n oordeel te vellen, want we weten niet met welk motief Bruins in het beoogde kabinet stapt en wat zijn invloed daar zal zijn. Er verschenen oproepen om zijn partijlidmaatschap op te zeggen, wat hij uiteindelijk dus ook heeft gedaan. Gaat zo’n oproep tegen de genadecultuur in? Ook dit hangt af van het motief van de criticaster. Doe je deze oproep om Bruins te beschadigen of om met de beste bedoelingen voor Bruins een ongemakkelijke waarheid te vertolken? Als dat laatste het geval is, kan er een genezende en helende werking vanuit gaan.