Van Kooten vertelt: "Jaren geleden, en dan praten we over tientallen jaren geleden, raakten wij - in de toenmalige kerk waar wij zaten - bevriend met mensen die al jaren daarvoor tot een andere conclusie waren gekomen wat betreft homoseksualiteit en geloof. Destijds was ik ervan overtuigd dat homoseksuele gevoelens te maken hadden met opvoedingsproblematiek en familieomstandigheden en dat men kon kiezen voor een andere geaardheid. Onze vrienden gingen het gesprek over homoseksualiteit niet uit de weg. De gesprekken waren open en met wederzijds respect, maar dat nam niet weg dat het heel heftig voor mij was. Dit was het begin van een lang proces. Het was soms zo heftig dat ik mij geestelijk uit elkaar gescheurd voelde, en toch ben ik blij dat onze vrienden het gesprek met mij zijn aangegaan."