“Het gebeurde ruim een maand geleden in Noord-Korea op een zondagmorgen. De kerkgangers zijn, net als wij, naar de kerk gegaan. Nee, niet in alle vrijheid. U weet dat dat in Noord-Korea niet kan. Ze kwamen uiteraard op een geheime plek samen, maar wel met het verlangen om dat Woord van God te horen. Toen gebeurde datgene waar ze misschien al bang voor waren. Plots aan het begin van de dienst vielen veiligheidstroepen de kerk binnen. Alle kerkgangers werden gearresteerd, naar buiten gebracht en ter plekke gedood. Allemaal.

Open Doors zegt in een persbericht: ‘Meer dan 100.’ Dat is qua grootte een beetje zoals de kerk hier. De oudsten, de vaders en de moeders en de kinderen. Aangrijpend als je zo’n bericht hoort en leest. Stel je voor dat dat hier gebeuren zou. Dat iemand de kerk binnenstormt, je mee naar buiten neemt en je zonder pardoes ter plekke doodt. Zo van de tijd naar de eeuwigheid.

Stelt u zich voor dat dat met u en mij zou gebeuren. Is het dan goed met u? Bent u dan in de hemel? Zingen we dan met zijn allen Psalm 72 net zo mooi als vanavond (Messemaker gaf deze preek enkele weken terug, red.), maar dan een poosje langer in de eeuwigheid? Wij allemaal? Er was eens een dominee die daar bezorgd over was, als het ging om zijn eigen gemeente. Op een keer zei hij zomaar in een preek: ‘Willen al degenen in de kerk die zeker weten dat ze in de hemel komen, nu hun vinger opsteken?’ 

Bij hem in de kerk stak niemand zijn vinger op. Wie van ons weet het eigenlijk zeker? En kunnen we het samen met Paulus vol overtuiging zeggen: ‘Ik ben ervan overtuigd.’ Of misschien wel mooier vertaald: ‘Ik ben verzekerd.’ Nee, niet in de zin van: ‘Ik hoop dat het goedkomt’ of ‘Ik ga er maar vanuit dat het niet fout gaat.’ Maar mensen die zeggen: ‘Ik weet het zeker. Als ik vandaag sterf, dan ben ik vandaag bij mijn Heere en Heiland. Dan zal ik vandaag nog in die volle hemelse heerlijkheid zijn die nooit meer ophoudt.'

Of om het nog een keer met Paulus te zeggen: ‘Als ik ontbonden zou worden, dan zal ik met Christus wezen.' Wie zegt dat nu vrijmoedig mee omdat hij er zeker van is? En kan dat dan? Kun je er echt volledig zeker van zijn? Is het echt mogelijk? Of blijft er altijd nog, aan deze kant van het graf, een mate van onzekerheid? Moet je ook als kind van God niet altijd afwachten hoe het uiteindelijk na de dood verdergaat? 

Je komt best wat mensen tegen die dat zeggen. Ook in de kerk trouwens. Mensen die moeite hebben met die echte geloofszekerheid. Misschien bent u er wel één of jij die denkt: ‘Maar kan je daar dan echt honderd procent zeker van zijn?' Eerlijk gezegd lijkt het soms wel eens of een al te zeker geloof niet meer mag of kan, en aanvaarden we met het grootste gemak dat twijfel er helemaal bij zou horen. Ik kom dat wel eens tegen, ook als ik op huisbezoek ga. Als ik dan met mensen spreek over sterven en over wat hierna komt en dat je hen de vraag stelt: ‘Bent u verzekerd? Heeft u die enige levensverzekering die nodig is in leven en sterven? Is uw paspoort getekend? Dat is toch de hoogst belangrijkste vraag?”

In onderstaande video is het bewuste preekfragment van ds. M. Messemaker terug te zien. Onderstaande beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Op dagelijkse basis plaatst dit kanaal preekfragmenten van reformatorische dominees uit verschillende kerkverbanden.