De Maltese pastor Patrick herinnerde bij de opening op maandag direct aan de geschiedenis van het eiland die mede wordt gestempeld door de apostel Paulus die lang geleden aanspoelde op het eiland en daar Maltese barbaren ontmoette. Uit de latere geschiedenis blijkt het eiland een onneembare vesting geweest te zijn, voor zowel Turken als Duitsers. De vele dikke wallen over het hele eiland maken het aanschouwelijk.

De verantwoordelijkheid van Nederland
De eerste dag had als thema ‘Repentence’ (inkeer, berouw, bekering). Een dag waarop veel is gebeden en gezonden. Gebeden voor persoonlijke schuld, maar ook voor de situatie en de schuld van het land dat je vertegenwoordigt. En toegegeven, dat laatste viel me zwaar. Zeker als het gaat om abortus, ligt er een stevige verantwoordelijkheid en schuld op ons Nederland. En men is zich daar wereldwijd van bewust… Er zijn landen die zelfs hun aarzelingen uitspraken over samenwerking met ‘het koude West-Europa’. En daar zit je dan als vertegenwoordiger van een land dat abortus propageert en exporteert. Juist dat is voor mij een van de triggers om verantwoordelijkheid te nemen door op te komen voor het ongeboren leven. 55 miljoen abortussen per jaar wereldwijd, werd genoemd. Nee, Nederland is hiervoor niet verantwoordelijk, maar neemt wel een weerzinwekkende sleutelpositie in om dit bevorderen. Mijn schouders voelden te tenger om die maandag de druk van onze nationale schuld te dragen.

Verlossing
Maar, de volgende dag kwam er verlossing. Met een prachtig uitzicht op de Middellandse Zee las ik in Markus 4 de geschiedenis van de storm. Wat een openingszin van Jezus: “Laten wij overvaren naar de overkant.” Het gaat in deze geschiedenis nauwelijks om de storm. Als God ergens naar toe wil, zal Hij er hoe dan ook voor zorgdragen dat je er met de Christus aan boord komt. Later die dag sprak ik een van de musici. Hij wees me, in een andere context, op Simon van Cyrene die het kruis van Jezus mee mocht dragen. Dat kan zwaar wegen als je daarvoor bent uitgekozen. Maar het is de weg achter Christus aan, Die het eigenlijke werk heeft gedaan. De gedachte van de muzikant dat christelijke ethici vooraan in de hemel zitten, kon ik dan ook met zijn eigen woorden weerspreken. Het gaat om de eer van God van Wie wij beelddragers zijn. En dat maakt dat we zeer zorgvuldig moeten omgaan met elk mens dat Gods beeld in zich draagt! De aarzelingen om met het koude West-Europa op te trekken, zijn gesmoord in een warme omhelzing…

De rol van de kerk
Regelmatig vormde de rol van de kerk onderwerp van gesprek. Wereldwijd ervaren we stilte rond de waarde van het ongeboren leven. Velen horen wel over abortus in de media, maar niet over de bedoeling van God met het leven en de waarde ervan, ook als het nog ongeboren is. Waar de kerk seculariseert, verstomt het geluid voor het leven. Veelzeggend vond ik de uitspraak van Stephen Kaziimba Mugalu, de aartsbisschop van de Anglicaanse kerk van Oeganda, met wie ik veel optrok. “We zijn er dankbaar voor dat de kerk van Engeland ons het Evangelie bracht, maar nu moeten wij het naar Engeland brengen.” Ik denk ook aan de tranen van de Chinese vrouw die vol dankbaarheid vertelde dat er na zestig jaar binnen haar kerk eindelijk eens gesproken over de waarde van het geschapen zijn naar Gods beeld. Maar ook in Nederland mogen we dankbaar zijn voor vele kerken waar tijdens de Week van het Leven aandacht is voor het ongeboren leven.

Arthur Alderliesten, directeur van Stichting Schreeuw om Leven en Stephen Kaziimba Mugalu (r) de aartsbisschop van de Anglicaanse kerk van Oeganda

Bemoedigende eenheid
Bijzonder bemoedigend was de eenheid die tastbaar aanwezig was in deze groep van kerk- en pro lifeleiders. In een grote cirkel stonden we met de handen tegen elkaar en zongen we ‘Amazing grace’. Ontroerend. Links broeder Koyama uit Japan; rechts een zuster uit Rusland. Een geschonken eenheid die op woensdag uitmondde in honderdvijfenvijftig handtekeningen onder “The Malta commission”, waardoor we ons opnieuw verbonden aan de opdracht Gods liefde te tonen, in het bijzonder door het kwetsbare, ongeboren leven te beschermen.

Terwijl ik bij het wegvliegen van het eiland naar beneden kijk, realiseer ik me dat Malta ook nu iets te verdedigen heeft. Als laatste land in Europa is abortus er verboden. En ondanks alle druk vanuit Europa moet dit zo blijven. Als er een Europees land is waar de barbaren blijkbaar níet de meerderheid hebben, is het Malta wel. Daarmee geeft Malta wereldwijd een signaal is dat abortus een grove schending is van de bedoeling van onze goede God. De Heer zij ons genadig.