Dus zes van de kinderen hebben hem voor het gerecht gesleept. Daar sta je dan als pastor, ooit hervormd en hersteld, nu in je blootje op de beklaagdenbank. Heel Nederland valt over je, terwijl je meende een mooi gezinnetje te hebben. “Waar de liefde woont gebied de HEER zijn zegen…” zong Robert Long eens en leek van toepassing. Strenge tucht en iedereen vond dat kennelijk vanzelfsprekend; je eigen kerkgenootschap hield je de handen boven het hoofd.

Uiteindelijk stort het kaartenhuis van Henk en mevrouw J. met donderend geraas in elkaar. En dan ben je de pisang want landelijke kranten zetten dit soort berichten niet achter de betaalmuur. Als het over stikstof dumpende zwarte kousen PAS-melders op de Biblebelt gaat, mag heel Nederland meesmullen. Terecht, al zou ik nog wel wat andere schandalen weten uit niet-christelijke kring, die voor de betaalmuur geplaatst mogen worden. Uiteindelijk zijn deze kranten net zo hypocriet als de Biblebelt wordt verweten.

De aangifte die zes kinderen hiervan deden had grote gevolgen. De paasbrunch zal niet doorgaan in huize Henk en mevrouw J. Geen eieren in de tuin, geen telefoontje, zelfs geen whatsappje. Strijdende partijen die tegenover elkaar staan zijn ouders en hun eigen kinderen. Henk J. is gecanceld, preekbeurten zijn opgeschort dus het zal stil zijn in huis. Wat rest is een wandeling met de hond, als die er is.
Hopelijk wordt het mooi weer.

Dat, terwijl kinderen af en toe een klap verkopen helemaal niet erg is. Wie zijn kinderen opvoedt spaart de roede niet, dus mepten ook wij er vroeger lustig op los. Als ouders moesten wij het dan het meeste ontgelden, want de eerste optater kwam van de kinderen zelf en wij mochten nooit harder terug meppen, dat was namelijk een heilige regel. Toen Kees van Velzen in een preek zei dat dit heel erg belangrijk was voor de band tussen ouder en kind, werden in het Vriezenest de matpartijen nog eens stevig opgevoerd. Nu was er geen aanleiding meer nodig en de uitgedaagde mocht als eerste een ram uitdelen. Ook bij ons kwam er wel eens een hapjespan aan te pas, maar dat kwam omdat er een batje te kort was bij het pingpongen.
Het scheelde agressie wanneer het bloed onder de nagels werd weggepompt. Je had je namelijk al in een eerder stadium afgereageerd.

De vraag die ik mezelf stel: Hoe kan het zover komen dat je eigen kinderen aangifte doen van mishandeling? Het past een goed christen niet dergelijke zaken onder een wereldse rechter te laten beslechten. In de Bijbel is het zelfs verboden. Dat dit toch gebeurt, zegt heel veel.

Maar waarom?

Moesten het voorbeeldkinderen zijn? Als dominee geniet je toch een bepaalde status in bepaalde kringen. Uit de band springers onder je kroost zijn dan niet handig en ondermijnen dan het aanzien waar je recht op denkt te hebben.

Het zou een reden kunnen zijn.
In bevindelijk-gereformeerde kring benadrukt men graag in de preek de ellendige staat van de mens. Dat mag van mij, maar als de mens dan zo zondig is, wat heb je dan aan die status?

Wat ik me ook afvraag: Waarom papte de Hersteld Hervormde Kerk en hielden ze nat?
Er was toch sprake van een probleemgezin?
Als de roddel gaat, moet je al ingrijpen. Wanneer roddels zich via geruchten naar ‘berichten rondom’ verplaatsen en zodoende feiten dreigen te worden, kun je zo’n pastor niet het woord laten bedienen binnen je gemeente, laat staan de sacramenten. Waar liefde gebruikt wordt als lapmiddel, ontstaan veenbranden van haat. Voorzichtigheid en onnauwkeurigheid zijn dan ordinaire synoniemen van elkaar en laten stinkende wonden achter.

Ondertussen klagen we steen en been dat het kerkbezoek sinds de corona zo is afgenomen. Het lijkt me redelijk evident als je dit soort verhalen leest. Een dominee die zijn gang ging met een ruggengraatloze HHK, die kool en geit spaarde. De beschuldigingen zijn verschrikkelijk; erger is het feit dat de goegemeente onder het mom van liefde en vroomheid dit monster voor een groot deel zelf heeft gecreëerd.

Uiteraard ben ik tegen het mishandelen van kinderen, al mag het van mij bij een ravot partijtje er heel stevig aan toegaan.

Maar toch…

Sommige kerkelijk instanties hebben soms een hele harde schop onder hun kont nodig.

Met een houten klomp, misschien leren ze het dan.

Musicus Fred de Vries schrijft op regelmatige basis columns voor Cvandaag.