Ze werd door de voorzitter van de SGP-jongeren al eens gekscherend “het eerste vrouwelijke SGP-kamerlid” genoemd, Nicki Pouw-Verweij (31) is een katholieke christen die namens JA21 de Tweede Kamer vertegenwoordigt. In de Ongelooflijke Podcast van de EO en tijdens andere optredens in de media vertelt ze uitgebreid over haar geloofsleven, idealen en conservatieve standpunten. Cvandaag schetst een beeld van de christelijke politica die tevens de enige arts in de Tweede Kamer is.

Pouw is moeder van drie kinderen en liet zich pas vrij recent (in 2017) dopen, ze genoot dan ook niet per se een christelijke opvoeding. “Er was wel ruimte voor geloof maar we gingen niet naar de kerk. Mijn vader heeft zich op zijn 18e ook bewust laten uitschrijven bij de katholieke kerk. Mijn moeder was vrijzinnig hervormd maar deed daar niet altijd wat mee. Ze was meer bezig met het mystieke. Er werd wel voorgelezen uit de kinderbijbel en verteld wat Pasen en Kerstmis was. Maar dat was het”, vertelt Pouw bij de Ongelooflijke Podcast.

Hoe ze uiteindelijk tot geloof kwam is dan ook best bijzonder. Pouw: “Het hing eigenlijk een beetje van toevalligheden aan elkaar. Ik werd op de middelbare school bij Natuur- en Scheikunde op een keer al na tien minuten de klas uitgestuurd. Ik meldde mij bij de conciërge en dat was een vrij jonge man, genaamd Zefanja. Iemand uit de volle evangelie gemeente. Ik raakte in gesprek met hem en hij vertelde met veel bezieling over zijn geloof. Het kwam er uiteindelijk op neer dat hij zei: ‘Jij hebt God nodig in je leven. Kom eens langs bij ons.’ Ik dacht: waarom niet, ik wil best eens kijken. Ik was toen 14.”

Moederkerk
Ze laat zich in die tijd nog niet dopen terwijl ze wel het idee heeft dat ze God in die kerk vervolgens echt ontmoet. “Het ging heel erg om het persoonlijk geloof in God. Het was heel uitbundig. Het voelde heel warm, echt als thuiskomen. Maar ze waren er wat strenger in de leer dan bij ons thuis. Bijvoorbeeld als er over homoseksualiteit gesproken werd. Mijn beste vriend was homo. Ik had zoiets van: ‘Maar alle liefde komt van God.’ Dat zorgde ook wel weer voor afstand.”

Het laatste zetje richting de katholieke kerk verloopt uiteindelijk via haar broer. “Waar ik via de emotie bij God terechtkwam is mijn broer via de ratio bij God uitgekomen. Hij is gek op geschiedenis en had in allerlei culturen bewijs gevonden voor zijn geloof in God. Hij kon er niet omheen. Jezus was inderdaad de Zoon van God en hij sloot zich vanuit logisch redeneren aan bij de moederkerk, de katholieke kerk.”

Vervolgens komt het hele gezin van Pouw tot geloof. “Mijn vader wilde mijn broer na zijn bekering een steuntje in de rug geven, anders zat hij daar maar in die kerk met al die oude mensen. Maar kennelijk vond mijn vader daar ook iets waar hij al lange tijd naar opzoek was geweest. Want op een gegeven moment ging hij ook weer zonder mijn broer naar de kerk.” Ook de moeder van Nicki gaat uiteindelijk met de mannen mee en vindt in de katholieke kerk iets wat ze eerder niet in haar eigen gemeente gevonden had. “De priester keek mij bij haar bekering verwachtingsvol aan en zei: ‘Three down, one to go.’ Even later koos ook ik er dus voor om mij te laten dopen.”

Expert
Waarom koos Pouw dan als christen voor een seculiere partij als JA21, en kort daarvoor nog Forum voor Democratie? “Ik denk door een gebrek aan aansluiting bij de christelijke partijen. Al is dat niet helemaal eerlijk trouwens. Ik heb overwogen om voor welke partij dan ook lid te worden. Maar in de begindagen van Forum voor Democratie hielden zij hele mooie avonden. Er hing een sfeer van: ‘Wij gaan samen verandering brengen.’ Ze waren een expertgroep aan het opbouwen en vroegen actief of er mensen waren die verstand hadden van onderwijs, zorg of defensie. Toen heb ik mijn gegevens achtergelaten. Zo ben ik daar terechtgekomen.”

Waarom koos ze voor de rechterkant van het politieke spectrum vraagt vaste gast, theoloog Stefan Paas, van de Ongelooflijke Podcast zich af? “Ik ben rechts wat betreft immigratie/integratie, rechts wat betreft het klimaat en Nederlandse souvereiniteit versus de Europese Unie. Ik had daarvoor op Fleur Agema van de PVV gestemd maar toen kwam het hele ‘minderminder’-debacle waar ik mij echt niet fijn bij voelde. VVD vind ik dus weer te koud liberalisme. Zij hebben het hele humane zorgbeleid de nek omgedraaid. Ik moest als verpleegkundige gezellige praatjes met eenzame ouderen afkappen omdat ik gelijk weer door moest. Nu word ik wel eens gekscherend het vierde SGP-kamerlid of het eerste vrouwelijke SGP-kamerlid genoemd door de voorzitter van de SGP-jongeren. Ik vind dat heel leuk en zie het als een soort geuzennaam. Ik kan het ook heel goed vinden met de mannenbroeders van de SGP.”

In 2015 studeerde Pouw af aan de VU, bij VU magazine vertelde ze vorig jaar meer over haar keus om de politiek in te gaan tijdens haar studie geneeskunde. "Tijdens de opleiding werkte ik in de thuiszorg. Wat ik daar allemaal tegenkwam, ik kon het niet geloven. Werkuren van verpleegkundigen en verzorgenden die bleven afnemen, ouderen die vereenzaamden doordat ze nergens meer terecht konden. Waarom doet geen enkele minister van Volksgezondheid hier iets aan, vroeg ik mij af. Er zou een verpleegkundige of dokter aan de knoppen moeten zitten, die zouden zulk beleid nooit goedkeuren. Zodoende dat ik die kans heb gegrepen toen deze zich voordeed."

Conservatisme is niet vies
Haar hart voor mensen leidde haar dus richting de politiek. Maar wat heeft Pouw precies met conservatisme? Het lijkt niet direct een voor de hand liggende richting voor een doorsnee Amsterdamse student. “Als je het over conservatisme hebt ruiken mensen vaak de spruitjes al. Voor mij betekent het niet: vroeger was alles beter. Dan had ik maar één recht gehad en dat was het aanrecht. Ik vind wel dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is. Dat is wat mij betreft conservatisme. De opvoeding ligt bij de ouders. Niet bij de opvang”, zegt Pouw daarover in de Ongelooflijke Podcast van de EO.

Volgens Pouw is het opkomende conservatieve geluid een tegenreactie op het hevig doorgeschoten progressivisme. “Woke is een religie aan het worden. Het is een zeer progressieve kijk op de wereld en gaat heel erg over het individu. De waarheid bestaat niet meer, iedereen heeft zijn eigen waarheid. En die waarheid moet ook nog eens bekrachtigd worden, al het andere grenst aan geweld. Het is ver doorgevoerde individualisering en extreem maakbaarheidsdenken. Als mensen tegen mij zeggen dat ze op een bepaalde manier aangesproken willen worden, prima, geen enkel probleem. Net als dat mensen zeggen: ‘Weet je wel hoeveel geweld er is tegen transpersonen?’ Natuurlijk, dat is ook een gigantisch probleem. Een kerntaak van de overheid is het beschermen van alle burgers, hoe erg ik het ook niet met ze eens ben. Maar dat is iets anders dan zeggen dat we het systeem van geslachten totaal gaan veranderen. Zoiets is echt heel heftig, ook voor vrouwen. Wat houdt dit in voor vrouwengevangenissen en vrouwensport? Denken we daar wel genoeg over na met z’n allen?”

Burgeroorlog
Volgens Pouw zijn veel jongeren en mensen van haar leeftijd conservatiever geworden op het gebied van abortus en voltooid leven. “Het is een soort golfbeweging. De asielstop is nodig om het pappen en nathoud-beleid dat er nu is tegen te gaan. Als er morgen een burgeroorlog uitbreekt in België mogen we er wat mij betreft miljoenen opvangen. Maar het is niet logisch dat mensen door vijf veilige landen hier naartoe reizen. Het zegt iets over onze faciliteiten en de beloftes die we maken aan mensen als ze hier zijn.”

Pouw krijgt aan het eind van de Ongelooflijke Podcast van de EO de vraag voorgelegd of ze vindt dat christenen zich niet wat activistischer zouden moeten opstellen. “Ik denk dat christenen niet moeten strijden tegen, maar moeten strijden voor. Voor christelijke waarden en voor verbondenheid en de structuren van de kerk, zodat die niet verloren gaan. Zorgen dat de gemeenschapszin blijft bestaan. Niet alleen binnen de kerk maar juist ook in de communicatie met de mensen daarbuiten. De zorg voor elkaar, juist ook vanuit de traditie en vanuit de opdracht die ons gegeven is. Dat raakt wel steeds verder in de verdrukking en daar moeten we voor strijden.”

Abortus
Begin vorig jaar ging Pouw bij het programma Uitgelicht! van Family7 in op het standpunt van haar partij JA21 met betrekking tot vrijheid van onderwijs. "Bijzonder onderwijs in Nederland is ontzettend belangrijk. Je ziet dat als je naar het gemiddelde kijkt, christelijke scholen het beter doen dan openbare scholen. Ik zie dus geen enkele reden om daarop tegen te zijn."

Pouw zegt wel dat JA21 een uitzondering wil maken met betrekking tot islamitisch onderwijs. "Bij islamitische middelbare scholen treden er meerdere problemen op: salafisme, extremisme, buitenlandse invloeden en buitenlandse geldstromen. We moeten de problemen daar eerst weten op te lossen voor we daar nieuwe scholen toestaan. Dat heeft niets te maken met de godsdienst zelf. Als we die problemen hadden gezien op een katholieke school hadden we dat ook gezegd."

Verderop in het programma blijkt ook dat JA21 een maatschappelijk debat wil starten over de 24-weken-grens bij abortus. "Ik denk dat de huidige abortuswet niet van deze tijd is en erg is achterhaald. Om het medische plaatje van die tijd te schetsen. Het was hetzelfde jaar waarin we besloten om pasgeborenen narcose te geven als ze geopereerd werden. Tot die tijd deden we dat niet omdat we dachten dat ze geen pijn voelden. Dat was de medische situatie van toen. Toen was de grens van levensvatbaarheid 26 weken en daar zijn we toen twee weken onder gaan zitten. Nu is de jongst geboren baby met 22 weken en vijf dagen ter wereld gekomen. We vechten dus aan de ene kant voor die baby's en aan de andere kant worden ze geabborteerd. Dat is medisch-ethisch gezien niet te verdedigen."

Op de vraag of ze er persoonlijk moeite mee heeft, antwoordt Pouw: "Ik ben praktiserend katholiek dus ik zou nooit een abortus ondergaan en ik zou als arts ook nooit een abortus willen uitvoeren op basis van gewetensbezwaren."

Bekijk in onderstaande video het hele gesprek met Nicki Pouw-Verweij bij Family7.