Sanne van Doorn was zelf leerling van het GSR en is sinds september docent Muziek en CKV. Ze vertelt waarom ze zo blij is dat ze op haar oude school aan de slag mocht gaan. “Ik heb vorig jaar mijn eindstage gelopen op een andere middelbare school, maar daar had ik nauwelijks een klik mee. Ik merk dat het nu heerlijk is om niet meer te hoeven studeren en al mijn aandacht hieraan te geven. Ik werk vier volle dagen en het gaat hartstikke lekker. Toen ik hier zelf op school zat vond ik altijd al dat er een fijne sfeer hing, vanwege hoe de dingen hier geregeld waren maar ook omdat ik mijn geloof kon uitdragen. Tijdens mijn eindstage vorig jaar miste ik dat, ook in de omgang met andere leraren. Als je hier met een collega over een leerling praat, kun je ervan uitgaan dat de ander ook een christelijk perspectief hanteert, dat vind ik echt een verschil.”

Geloof
Tijdens haar muzieklessen maakt Sanne dankbaar gebruik van christelijke nummers én popliedjes. “Ik doe vaak een muziekquiz aan het begin van de les met zowel christelijke als seculiere nummers. Dat doe ik bewust want sommige leerlingen horen thuis alleen christelijke liederen en sommige horen alleen popnummers. Ik probeer beide groepen op die manier te bereiken.”

Ook tijdens de dagopening is er ruimte voor een christelijke noot. “Ik probeer tijdens een dagopening te vragen of leerlingen het Bijbelverhaal begrijpen, of ze geloven dat het ook op hen van toepassing is. Ik vraag daar graag over door. Wie is God voor jou en hoe ziet Hij er voor jou uit? Het beeld dat leerlingen van God hebben is namelijk voor een ieder verschillend. Ik probeer te stimuleren dat ze dit klassikaal met elkaar bespreken. Toen ik zelf in 5 VWO zat hadden we bij het vak Mens en Religie hele open gesprekken, je zag daar echt de docent als mens. De leraren durfden hun kwetsbare kanten te laten zien en als leerling werd je ook serieus genomen. Er was een bepaald soort veiligheid. Het is heel verfrissend als er een volwassene voor je staat die zegt: ‘Ik weet het soms ook niet. Maar ik geloof wel dat God liefde is en vanuit die houding leef ik.’ Ik denk dat dat wel blijft hangen. Als ik daarin een voorbeeld kan zijn voor de leerlingen, dan is mijn doel bereikt.”

Acceptatie
Job Euwema is gymleraar op het GSR en vertelt op zijn beurt hoe zijn christelijke levensovertuiging van invloed is op zijn lessen. “Leerlingen zijn over het algemeen ingedeeld op hetzelfde cognitieve niveau. Maar als het gaat om bewegen krijg ik in mijn lessen leerlingen van verschillende niveau’s. Door de leerlingen te zien als schepselen van God met eigen kwaliteiten probeer ik hen mee te geven dat ze zichzelf mogen accepteren zoals ze zijn. Ik probeer ze zo min mogelijk langs één lat te leggen want ze zijn allemaal anders gemaakt. Ik hoop dat de leerlingen door mijn voorbeeld met meer acceptatie naar zichzelf en anderen gaan kijken.

Ik wil wel met een ieder op zijn eigen niveau resultaat behalen. Zo probeer ik de leerlingen bijvoorbeeld nieuwsgierig te maken naar wat ze kunnen leren. Ze moeten zich wel uitgedaagd voelen. Maar als sommigen het ‘al zo goed kunnen’ probeer ik ze te stimuleren om nieuwsgierig te zijn naar de ander. Kijk eens om je heen, misschien kan iemand jouw hulp wel goed gebruiken.”

Job probeert daarnaast om in zijn lessen een eerlijk beeld van zichzelf neer te zetten. “Je kan als christen heel vroom Bijbelteksten oplezen maar als je dat persoonlijk niet raakt dan komt dat niet over. Ik denk dat mijn christelijke manier van onderwijs geven zit in wat ik uit wil stralen. Bijvoorbeeld door te willen luisteren naar de leerling maar ook door eerlijk te zijn. Voor veel docenten is het misschien best wel een uitdaging om kwetsbaar te zijn en het toe te geven wanneer je een keer fout zit. Ook voor mij is dat een uitdaging. Als ik dit uitspreek werkt dat sowieso goed om de lucht te klaren, maar geef ik er ook een bepaald signaal mee af. Daar zit het christen zijn vooral in wat mij betreft.”

Lerares Duits, Willeke de Ruijter, integreert haar christen zijn heel concreet met haar vakgebied. “Ik gebruik voor de dagopening regelmatig een Duitse Bijbelvertaling. Bij lessen aan het eind van de schooldag bidden we vaak samen het ‘Vater Unser’, de Duitse versie van het Onze Vader. Ik bid dagelijks om een luisterend oor, dat ik oog zal hebben voor mijn leerlingen en dat ik mij in het kijken, luisteren en spreken zal laten leiden door Gods Geest. Dat wil niet zeggen dat ik geen fouten maak want soms denk ik toch: ‘Dit waren volgens mij mijn eigen woorden’. Ook als ik een keer een conflict heb met een leerling wil ik dingen uit kunnen spreken, zodat we beiden weer kunnen beginnen met een schone lei. Dat vind ik heel belangrijk.”

Resultaat
Volgens Willeke is de GSR echt een school voor en door christenen. “Er vinden gesprekken plaats over de christelijke identiteit van de school, dat vindt het nieuwe bestuur erg belangrijk. Iedereen is hiervoor uitgenodigd. Tijdens dit gesprek dacht ik: ja, dit gaat wel echt ergens over. Het ging dieper dan alleen: Ga je naar de kerk en hoe vaak? Er werd ook gesproken over wat het geloof voor je betekent en hoe je daar invulling aan geeft.”

Willeke vindt het onderwijs zelf het allerbelangrijkste onderdeel van het GSR. “Lesgeven is echt mijn ‘core business’. We zijn een school en zijn aan het werk, zeker in deze tijd. Als ik aan resultaat halen denk dan denk ik aan toetsen. Die staan hoog op het programma, ook als we nadenken over hoe we die in de toekomst kunnen gaan invullen. Zijn onze toetsweken voldoende of wordt het te veel voor de leerlingen? Hoe belangrijk is daarin het leerproces? Tellen de toetsen voor een cijfer of is de toets meer formatief van aard? Dat is een zoektocht. We willen aan het eind van de dag wel scoren en leerlingen helpen om hun einddiploma te halen.”