"Nu jullie deze onderzoeken doorlopen hebben is de uitkomst diep teleurstellend", antwoordt M. M. van Winkelen, ouderling binnen de Gereformeerde Gemeenten. "Dat blijkt ook uit de gevoelens die je beschrijft: boosheid op God, verbijstering, leegheid. Hoewel ik niet in jullie schoenen sta en hetgeen wat jullie nu doormaken niet van binnenuit ken, wil ik toch graag met jullie meedenken."

Hij geeft de vragensteller vier handreikingen mee:

• Zie onder ogen dat het een diep ingrijpende boodschap is die jullie gekregen hebben. Juist daarom maakt dit zoveel gevoelens bij jullie los. (...) Het vraagt tijd, moed en vooral ook genadige ontferming van God om dat een plaats te geven in jullie leven. Neem daar de tijd voor en zoek daar biddend je weg in. Het is een kruis dat je op je levensweg ontmoet.
• In de Psalmen zie je soms hoe de vragen en vertwijfelingen door de psalmdichters als water voor Gods aangezicht uitgegoten worden. Lees Psalm 10 maar eens. De nood en vertwijfeling is daar heel groot; maar de psalmdichter komt er mee terecht aan Gods voeten. Maar ik zeg daar wel iets bij: bedenk ook dat boosheid op God ons altijd diep schuldig stelt. Wie zijn wij dat wij een negatief oordeel over Gods handelen in ons hart een plaats kunnen geven?
• Vergeet Gods almacht niet. God is een God van wonderen; daar zijn genoeg sprekende voorbeelden van, zowel in de Bijbel al, ook in onze tijd. Een natuurlijke zwangerschap is vrijwel uitgesloten; dat bericht moeten jullie ten volle op je inlaten werken. Toch zeg ik: Blijf voorlopig wel bidden om de kinderzegen. Mogelijk opent God andere wegen waarin jullie de kinderzegen ontvangen. Je mag je daar in alle voorzichtigheid ook op oriënteren (ik denk dan bijvoorbeeld aan IVF).
• Raak elkaar in deze ingrijpende ervaring niet kwijt. Verwijt elkaar niets, maar zoek ernaar om elkaar juist tot een hand en een voet te zijn. Ik wijs jullie op Izak. We lezen niet alleen dat hij God “zeer” bad om de kinderzegen (dat is al behartenswaardig genoeg); maar we lezen ook dat hij dat deed in tegenwoordigheid van zijn vrouw (Gen. 25:21). Probeer dit verdriet samen te dragen, juist ook in het gebed.

De ouderling wijst ook op contacten met lotgenoten die kunnen helpen. Ter illustratie noemt hij stichting Revoke. Ter bemoediging wijst Van Winkelen op Psalm 116:1, Ik heb lief, want de Heere hoort mijn stem, mijn smekingen. Hij neigt Zijn oor tot mij, daarom zal ik Hem in mijn dagen aanroepen.