Sleur
Ik bad elke dag. Maar eigenlijk, als ik eerlijk ben, bleef ik vaak steken in dezelfde gebeden met dezelfde woorden, dag in, dag uit. Ik bad of God mijn kinderen wilde zegenen, of ze goede vrienden zouden krijgen en of het goed mocht gaan op school. Het bidden viel niet altijd mee. Zodra ik mijn ogen dicht deed om te bidden, leek het wel alsof mijn gedachten op volle toeren begonnen te draaien. Ineens vroeg ik me af wat we die avond zouden eten of welke kleur verf er mooi op de muur zou passen. Ik bad kort, gewoon omdat ik niet wist wat ik nog meer bidden moest. Ik geloofde in het gebed, maar vaak was het persoonlijke gebed voor mijn kinderen een gebed van dezelfde woorden. Je zou het een sleur kunnen noemen. Boven mijn bureau hing een klein kaartje met het ‘gebed voor mijn kinderen’ van Geeske Wiersma. Dat was altijd wel een soort houvast voor mij in mijn gebed. Ik dacht vaak: waren er maar meer van dat soort mooie, diepe gebeden met rijke, ware woorden.

Houvast zoeken
Aan het eind van de zomer in 2015 bracht mijn man Jaap onze oudste zoon naar Nederland. Zes jaar was hij toen hij voet zette in Azië, achttien toen hij terugging naar Nederland, aan de andere kant van de wereld. Een jaar later volgde zijn broer, die inmiddels met zijn vrouw in Australië woont. Je weet dat het erbij hoort. Het is goed zo, maar toch is het ook wel eens moeilijk. Je voelt altijd die afstand. Je voelt het als het goed gaat en je graag gewoon even samen zou zijn. Je voelt het heel sterk als de dagen
minder goed gaan en als het leven zich van een moeilijkere kant laat zien.

Op dagen als deze kan je moederhart zwaar zijn. En op dagen als deze zoekt je hart naar houvast, geloof en vertrouwen. Diep vanbinnen weet je dat dat houvast, dat geloof en vertrouwen uiteindelijk alleen maar te vinden zijn in God en Zijn Woord. Dat is je als het ware van jongs af aan met de paplepel ingegeven. Je weet dat dat waar is, maar soms lijkt het wel alsof dat meer in je hoofd zit dan dat het ook echt in de praktijk zo ervaren wordt.

Alles veranderde
Ik begon te bidden met de Bijbel open. Alles veranderde… Daar waar ik eertijds bleef steken in dezelfde soort gebeden met dezelfde woorden, werden nu de woorden veel meer en veel dieper. De Bijbel is namelijk vol schatten die gebeden kunnen worden. Elke dag waren er nieuwe woorden, woorden uit het Oude en Nieuwe Testament. Met Jesaja 38 bad ik: Alstublieft, O Heere, gedenk mijn kinderen en laat hen toch in trouw en met een volkomen hart voor Uw aangezicht wandelen en doen wat goed is in Uw ogen. Mogen zij erop vertrouwen dat het voor hun bestwil is wanneer zij grote bitterheid ervaren. Laat hen U loven en hopen op Uw trouw.’

En met 2 Korinthe 12: ‘Ik smeek U, Heere, of Uw genade ook voor hen genoeg zal zijn. Moge Uw kracht in hun zwakheid volbracht worden. Ja, laat hen liever roemen in hun zwakheden, opdat de kracht van Christus in hen komt wonen.’

Wat een woorden! Zo rijk, zo waar, zo diep, zo vol goedheid en genade. Nooit zou ik uit mijzelf op deze woorden gekomen zijn. In wiens hart komen woorden als deze vanzelf op? Alleen de Bijbel heeft woorden als deze. Deze woorden zeggen eigenlijk precies wat je ten diepste voor je kinderen wilt. Want wat je eigenlijk voor je kinderen wilt, is dat je kinderen met een volkomen hart voor Gods aangezicht wandelen en dat ze hun hoop op God stellen. Alle andere dingen komen dan vanzelf daaruit voort: keuze voor vrienden, school, werk…