Vorige week nam onze Tweede Kamer deze motie aan die de regering oproept “maatregelen te nemen” als Israël overgaat tot “annexatie van Palestijns gebied”. Deze motie werd aangenomen met een kamermeerderheid, waarbij ook het voltallige CDA meestemde.

De indieners van de motie constateren dat Israëls regering van plan is “Palestijns gebied te annexeren”. Verder noemen de indieners annexatie “een grove schending van het internationale recht”. Zo kort door de bocht klinkt dat alsof Israël een militaire actie plant om met geweld Palestijns gebied in te lijven, maar de werkelijkheid ligt vele malen genuanceerder. Toch stemden de fracties van de SP, PvdA, Groenlinks, de PvdD, DENK, 50PLUS, Krol/Van Kooten-Arissen, D66 en het CDA vóór.

Het betreft gebieden die in 1920 door de Volkerenbond aan de Joden werden beloofd. Gebieden die feitelijk nog niet aan een staat toebehoren. Gebieden die tijdens een verdedigingsoorlog zijn veroverd, maar waarvan het bestuur al onder de Oslo-akkoorden aan Israël is toebedeeld. Er wonen al Israëli’s. Bovendien is er al talloze malen over onderhandeld, en daarbij was het antwoord altijd stelselmatige terreur vanuit Palestijnse zijde.

U begrijpt dat de tekst van de motie, met als uitkomst dat Nederland “maatregelen moet nemen” (lees: sancties treffen) wel erg ongeïnformeerd en eenzijdig overkomt. Toch stemde onze volksvertegenwoordiging vóór deze motie.

Verandering
Het Nederlandse politieke systeem zit zo in elkaar dat in de Tweede Kamer, zeldzame uitzonderingen daargelaten, fracties stemmen als geheel. Individuele overtuigingen van volksvertegenwoordigers zijn vaak ondergeschikt aan partijkeuzes. Partijen met veel zetels brengen dus veel stemmen in. Hoewel het Christen Democratisch Appel in zetelaantal is afgenomen in de afgelopen jaren, is het met 19 zetels nog altijd een blok van belang voor stemmingen.

De Nederlandse politiek ten aanzien van Israël is jarenlang overwegend positief geweest. Politieke initiatieven die zich eenzijdig tegen Israël keerden, werden consequent niet ondersteund door het CDA. Maar daarin lijkt de afgelopen jaren sluipend een verandering te zijn gekomen, illustreert onder andere het stemgedrag tegenover deze motie.

Identiteit
Heeft deze verandering te maken met het verlies aan identiteit? Staat de ‘C’ in CDA nog ergens voor? Of is die christelijke identiteit zo verwaterd, dat trouw aan Israël politiek wisselgeld is geworden?

Geloven wij ten aanzien van Israël nog in wat de Bijbel leert? Dat God het land als eeuwigdurend bezit gaf aan Abraham, Isaak en Jakob en hun nageslacht? Dat Hij heeft beloofd hen terug te brengen op de bergen van Judea en Samaria? Is die landbelofte nog reëel voor ons als gelovigen? Want als dat zo is, wat doen we er dan mee in onze politieke betrokkenheid?

Nog een motie
Er werd vorige week nog een motie ingediend. DENK riep de regering kort en bondig op om, als Israël overgaat tot annexatie, de staat Palestina te erkennen. 66 kamerleden stemden vóór, de kamerfracties van SP, PvdD, DENK, 50PLUS en D66. Slechts tien stemmen tekort voor een meerderheid. Gelukkig stemde het CDA (nog) tegen...

Ruben Ridderhof is journalist en spreker namens Christenen voor Israël.

Lees ook: Tweede Kamer wil stappen tegen Israël vanwege omstreden plan in Palestijns gebied.