Vrijdag alweer. En de laatste vrijdag voor de vakantie! We zitten om 7.00u al aan de keukentafel, want als het werk af is, is het vakantie!

Ik kijk ernaar uit. Hoewel er in de praktijk niet eens zo gek veel verandert (we zitten ook dan met z’n viertjes opeengepakt in ons huisje), is het een welkome break in deze tijd van onzekerheid.

Voor sommige ouders, ouders die géén vakantie hebben van hun werk, zal het misschien juist méér druk geven, omdat ze de kinderen nu weliswaar, naast hun eigen werk niet hoeven te begeleiden bij hun schoolwerk, maar nog steeds de kinderen om zich heen hebben en aandacht moeten geven. Het blijft schipperen.

Ik heb besloten twee weken vrij te nemen. Dat betekent ook geen dagboek, tenzij ik ’s morgens plotseling zoveel inspiratie heb, dat ik wel móet schrijven. Dat zie ik dan vanzelf. Even geen druk, even niets ‘moeten’ en lekker keutelen. Lekker plantjes poten, zelf plantenbakken maken, klussen, veel bewegen en mijn hoofd leegmaken.

Het waren hectische weken. En als ik terugkijk zie ik verschillende fases. Voor mij begon de crisis pas concreet toen de scholen dichtgingen. Ik vond het eigenlijk helemaal niet erg; even niet leven op die ochtendklok en we konden een aantal weken naar Ouddorp, waar we een soort vakantiegevoel hadden en in een diepere laag van ontspanning terechtkwamen, ondanks het dagschema dat we al snel oppikten. En ik maakte de crisis van een soort afstand mee, vanuit onze ‘veilige’ cocon. Beschouwelijk, waarin ik vanuit een enigszins onbehaaglijk gevoel voor wat ons land te wachten stond, het nieuws volgde en me op sommige momenten verwonderde over alle meningen en complottheorieën die langs kwamen.

Eenmaal weer thuis begon de situatie te knellen. De motivatie van de kinderen voor hun schoolwerk begon te tanen en ik ging me gevangen voelen in het gebrek aan reuring en prikkels van buitenaf. De balans tussen in- en ontspanning en gezond leven was even ver te zoeken en is nog niet helemaal op orde. Sluiting van de (sport)scholen vraagt om nieuwe dagelijkse routines. Even bleef ik erin hangen. Ik voelde me moe en gefrustreerd. Geïrriteerd doordat het anders gaat dan ik wil en de onzekerheid, ook rondom ons bedrijf.

Langzamerhand begint het besef in te dalen dat dit een situatie is die langer zal gaan duren. Het nieuwe normaal komt eraan. In ieder geval het komende jaar. En ook ík zal eraan moeten. Of ik nu wil of niet. Mijn gebed is dat het me lukt de nieuwe situatie te accepteren, want dat is de enige optie om van mijn sacherijn af te komen. Want niet zozeer de situatie zelf, maar mijn gedachten erover (bah, nu moet ik wéér alles omgooien, ik heb geen zin om dit… ik heb geen zin om dat…) kosten bakken met energie! In wezen zet ik dan mijn hakken in het zand, wat me van de regen in de drup helpt.

Hup Nel, het komt zoals het komt. Ik neem me voor eerst even te ontspannen in de vakantie en erna een mooi plan de campagne op te stellen om dit jaar op een goede manier door te komen.

Op zoek naar nieuwe manieren om in balans te blijven en kansen en mogelijkheden om ons bedrijf op een goede manier door deze crisis heen te loodsen. Ik heb er zowaar nu ik dit schrijf al een beetje zin in! Het voelt alsof een nieuw seizoen aanbreekt…

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!